Сураи Йа Син — Оят 43

1. Маънои калимаҳо:

— «نَشَأْ»: хостем, ирода кунем.

— «نُغْرِقْهُمْ»: онҳоро ғарқ кунем, дар об ғӯтон кунем.

— «صَرِيخَ»: фарёдрас, мададгор, касе ки ба фарёди касе расад.

— «يُنقَذُونَ»: наҷот дода мешаванд, халос карда мешаванд.

1. Тафсири оят:

Худованди Таъоло дар ин оят ба бандагони худ хотиррасон мекунад, ки ҳарчанд киштию воситаҳои наҷотро барои онҳо фароҳам овардааст, аммо агар Ӯ бихоҳад, метавонад онҳоро дар ҳамон об ғарқ кунад. Пас агар иродаи Ӯ ба ғарқ кардани онҳо тааллуқ гирад, ҳеҷ кас нест, ки ба фарёдашон расад ва онҳоро аз ғарқшавӣ бираҳонад. На касе метавонад онҳоро аз ғарқ шудан наҷот диҳад ва на худашон метавонанд худро аз он халос кунанд. Ин оят нишон медиҳад, ки тамоми воситаҳои зоҳирӣ, аз қабили киштӣ ва таҷҳизот, танҳо бо иродаи Худо кор мекунанд ва ҳеҷ чиз аз қазову қадари Ӯ берун нест. Ҳамон зоте, ки ин киштиро барои наҷоти онҳо муяссар кард, қодир аст дар як лаҳза онро воситаи ҳалокаташон гардонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят бандаро ба шинохти қудрати бепоёни Худованд ҳидоят мекунад, ки ҳамаи воситаҳои моддӣ дар дасти Ӯ асбоби озмоишанд, на сарчашмаи амнияти мутлақ.

— Он мусулмонро тарбият мекунад, ки дар ҳар ҳолат, ҳатто ҳангоми истифода аз воситаҳои оддии зиндагӣ, ба Худо таваккул кунад ва аз худписандӣ ва ғурур дур бошад.

— Ин оят дили инсонро ба сӯи раҳмати Худо ва ниёз ба Ӯ нарм мекунад ва мефаҳмонад, ки наҷот танҳо аз ҷониби Ӯст.

— Он ба инсон ҳақиқати нозуки зиндагиро нишон медиҳад, ки неъматҳо метавонанд дар як лаҳза ба озмоиш табдил ёбанд ва ин боиси шукргузорӣ ва фурӯтанӣ мегардад.

— Ин оят боиси он мешавад, ки инсон ба Қуръон бештар рӯ оварад, зеро дар он роҳи наҷот ва сабаби амнияти ҳақиқӣ баён шудааст ва ҳар кас ба он пайравӣ кунад, дар дунё ва охират комёб мегардад.