Surja Es-Saffat — Ajet 100

Kuptimet e fjalëve:

• “Heb” (هَبْ): Dhuro, jep, fal.
• “Min es-salihîn” (مِنَ الصَّالِحِينَ): Nga të devotshmit, të mirët, ata që janë të bindur ndaj Allahut.

Tefsiri i Ajetit:

Pas emigrimit të tij nga vendlindja për hir të Zotit të tij, pasi u largua nga populli i tij që nuk e besonte dhe pasi mbërriti në tokën e bekuar, Profeti Ibrahim (paqja qoftë mbi të) iu lut Zotit të tij me një lutje të sinqertë dhe të përulur: “O Zoti im, më dhuro mua një fëmijë nga të devotshmit!” Ai nuk kërkoi vetëm një fëmijë, por kërkoi një fëmijë që do të jetë i devotshëm, i bindur ndaj Allahut, që do ta ndihmojë atë në lutjen e tij, në thirrjen e tij dhe në adhurimin e tij, dhe që do t’i jetë shoqëri e mirë në vetminë dhe mërgimin e tij. Kjo lutje tregon dëshirën e tij të madhe për të pasur një pasardhës që do të vazhdojë rrugën e tij në thirrjen drejt Allahut dhe do të jetë burim gëzimi për të në këtë botë dhe në botën tjetër.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Lutja është armë e besimtarit dhe Profeti Ibrahim na mëson se si t’i drejtohemi Allahut me lutje të sinqerta, sidomos në momente të vështira dhe pas emigrimit për hir të Tij.
2. Dëshira për pasardhës të mirë dhe të devotshëm është shenjë e dashurisë për të mirën dhe vazhdimësinë e së mirës në brezat e ardhshëm.
3. Njeriu duhet të kërkojë nga Allahu jo vetëm atë që do, por atë që është më e mira për të — pra, të kërkojë të mirën në çdo gjë, siç kërkoi Ibrahimi një fëmijë nga të devotshmit.
4. Kjo lutje na mëson se shoqëria e mirë dhe familja e devotshme janë ndihmë e madhe në rrugën e adhurimit dhe të thirrjes drejt Allahut, veçanërisht kur njeriu ndihet i vetëm në mërgim.
5. Ajeti na nxit që të kërkojmë nga Allahu fëmijë që do të jenë burim krenarie për ne në këtë botë dhe në botën tjetër, dhe që do të na kujtojnë me lutje pas vdekjes sonë.