سوره صافات — آیه 100

معانی کلمات:

• «هَبْ»: ببخش، عطا کن.
• «مِنَ الصَّالِحِینَ»: از زمرهٔ شایستگان و نیکوکاران.

تفسیر آیه:

حضرت ابراهیم علیه السلام پس از آنکه از سرزمین قوم خود هجرت کرد و به سرزمین مقدس رسید، در آنجا دست به دعا برداشت و از پروردگار خود درخواست فرزندی صالح نمود. او گفت: «پروردگارا! به من فرزندی شایسته و نیکوکار عطا فرما.» این دعا نشاندهندهٔ عمق ایمان و توکل ابراهیم به خداوند است؛ زیرا او در تنهایی و غربت، از خداوند یاری و مونسی میخواهد که در راه طاعت و عبادت و ادامهٔ رسالتش او را یاری کند. او فرزندی میخواست که نه فقط از نظر جسمی، بلکه از نظر ایمانی و اخلاقی صالح باشد و بتواند در مسیر دعوت به توحید، جانشین شایستهای برای او باشد. این درخواست، بیانگر آن است که ابراهیم علیه السلام به دنبال فرزندی بود که او را در عبادت و اطاعت خداوند یاری دهد و در غربت، مونس و همدم او باشد.

فواید و پیامهای آیه:

1. اهمیت دعا برای فرزند صالح: این آیه به ما میآموزد که یکی از مهمترین خواستههای والدین باید داشتن فرزندانی صالح و نیکوکار باشد که در راه دین و طاعت خداوند گام بردارند.
2. توکل بر خداوند در همه حال: حضرت ابراهیم در سختترین شرایط، یعنی غربت و تنهایی، به درگاه خداوند پناه برد و از او یاری خواست. این درس بزرگی است که در هر شرایطی باید به خداوند توکل کنیم و از او بخواهیم.
3. تربیت نسل صالح، هدف انبیا: پیامبران الهی همواره در پی تربیت نسلی پاک و صالح بودند تا دین خداوند را در زمین گسترش دهند. این امر نشان میدهد که تربیت فرزندان صالح، یکی از مهمترین رسالتهای انسان در زندگی است.
4. خداوند شنوندهٔ دعاهای بندگان است: این آیه به ما اطمینان میدهد که خداوند دعای بندگان مخلص خود را میشنود و اجابت میکند، همانگونه که دعای ابراهیم را اجابت نمود و اسماعیل و اسحاق را به او عطا کرد.