Сураи Ас-Саффат — Оят 19

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «زَجْرَةٌ»: як садои сахт ва бурро, ки барои ҳушдор додан ва бархезондан зада мешавад; дар ин ҷо мурод нафаси дуюми сур аст.

— «وَاحِدَةٌ»: танҳо як бор, ягона.

— «يَنظُرُونَ»: нигоҳ мекунанд, чашм медӯзанд ва интизоранд, ки бо онҳо чӣ кор карда мешавад.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки ҳамаи офаридаҳо мурданд ва қиёмат фаро расид, барои зинда кардани онҳо танҳо як садои сахт — як нафаси дуюм дар сур — кофӣ аст. Ҳамин ки ин садо зада шуд, ҳамаи мардум аз қабрҳои худ бармехезанд ва зинда мешаванд ва ба ҳавлиҳои рӯзи қиёмат чашм медӯзанд. Онҳо мунтазиранд, ки Худованди мутаъол бо онҳо чӣ муомила хоҳад кард ва ҳисоби аъмолашон чӣ гуна хоҳад буд. Ин оят нишон медиҳад, ки зинда кардани ҳамаи инсонҳо барои Парвардигор кори душвор нест, балки танҳо як фармон ва як садо кофист.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

— Қудрати бепоёни Худованд: Ӯ метавонад тамоми офаридаҳоро бо як садо зинда кунад; ин бовари моро ба қудрати Парвардигор қавӣ мегардонад.

— Ҳаёти охират ҳақ аст: ин оят моро бовар мекунонад, ки рӯзи қиёмат ҳатман меояд ва ҳисобу китоб вуҷуд дорад.

— Омодагӣ барои охират: донистани он ки як садо ҳамаро бармехезонад, моро водор мекунад, ки дар дунё амалҳои нек кунем ва аз гуноҳ дурӣ ҷӯем.

— Раҳмати Худованд: Парвардигор ба мо муҳлат додааст, то тавба кунем ва худро ислоҳ намоем; ин лутфу марҳамати Ӯст.

— Қуръон китоби ҳидоят аст: чунин оятҳо дилро бедор мекунанд ва моро ба сӯи ислом ва амал ба дастурҳои он ҷалб месозанд.