Сураи Ас-Саффат — Оят 20

1. Маънои калимаҳо:

• يَا وَيْلَنَا: "Эй вой бар мо!" — ин ибораи ҳасрат ва надомат аст, ки одамон ҳангоми дидани азобу сахтӣ мегӯянд.
• يَوْمُ الدِّينِ: "Рӯзи ҷазо" — рӯзи қиёмат, ки дар он ба бандагони Худо мувофиқи аъмоли онҳо ҷазо дода мешавад.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз забони кофирону дурӯғбарорандагони рӯзи қиёмат нақл мекунад. Вақте ки онҳо рӯзи қиёматро бо чашми худ мебинанд ва ба ҳақиқати он бовар мекунанд, бо ҳасрату надомат фарёд мезананд: "Эй вой бар мо! Ин ҳамон рӯзи ҷазо ва ҳисоб аст, ки дар дунё онро дурӯғ мешуморидем!" Онҳо дар он лаҳза мефаҳманд, ки Худованди Мутаъол ҳамаи аъмоли бандагони Худро — некӣ ва бадӣ — ба ҳисоб мегирад ва ба ҳар кас мувофиқи амалаш ҷазо медиҳад. Ин рӯз рӯзест, ки ҳеҷ амале пинҳон намемонад ва ҳеҷ кас аз ҷазои Худо фирор карда наметавонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат ҳақ аст ва ҳатман хоҳад омад.
• Моро тарғиб мекунад, ки пеш аз фаро расидани он рӯз амалҳои нек анҷом диҳем ва аз гуноҳҳо тавба кунем.
• Нишон медиҳад, ки надомат дар он рӯз суд надорад, бинобар ин бояд ҳозир ба фикри охират бошем.
• Ин оят дили инсонро ба сӯи ислом ва Қуръон мекашад, зеро Қуръон бо чунин оятҳо роҳи наҷот ва саодати абадиро нишон медиҳад.