Сураи Ас-Саффат — Оят 32

1. Маънои калимаҳо:

— «فَأَغْوَيْنَاكُمْ»: пас шуморо гумроҳ кардем ва аз роҳи ҳидоят дур сохтем.

— «غَاوِينَ»: гумроҳон, яъне касоне, ки аз роҳи рост берун рафтаанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят суханони пешвоёни гумроҳӣ ва сардорони куфр дар рӯзи қиёмат аст, ки ба пайравони худ мегӯянд: мо шуморо ба гумроҳӣ даъват кардем ва аз роҳи ҳидоят дур сохтем, пас шумо низ аз мо пайравӣ карда, гумроҳ шудед. Мо худ низ пеш аз шумо гумроҳ будем ва роҳи ҳақро наёфта будем, бинобар ин шуморо низ ба ҳамон гумроҳӣ кашидем. Ин суханон иқрор ва эътирофи онҳост ба гуноҳи худ, вале дар он рӯз ин эътироф ба онҳо ҳеҷ суде намерасонад ва аз азоб наҷот намеёбанд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки инсон бояд аз пешвоёни гумроҳ ва дӯстони бад эҳтиёт кунад, зеро онҳо метавонанд ӯро аз роҳи рост дур кунанд.

— Ҳар кас масъули амали худаст; пайравӣ кардан аз касе баҳона нест, балки ҳар ду — пешво ва пайрав — дар гумроҳӣ шариканд.

— Қуръон роҳи ҳидоят ва наҷотро равшан нишон медиҳад; касе ки ба он часпад, ҳаргиз гумроҳ намешавад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳақро биҷӯем ва аз роҳи рост, ки Қуръон ва суннат нишон додаанд, пайравӣ намоем, то дар рӯзи қиёмат пушаймон нашавем.