ซูเราะฮฺ อัส-ศ็อฟฟาต — อายะฮฺ 32

ความหมายของคำสำคัญ:

• فَأَغْوَيْنَاكُمْ (ฟะอัฆวัยนากุม) = เราทำให้พวกเจ้าหลงผิด/เราชักนำพวกเจ้าไปสู่ความหลงผิด
• غَاوِينَ (ฆาวีน) = พวกที่หลงผิด (พหูพจน์ของฆาวิน)

การตีความหมายของอายะฮ์:

อายะฮ์นี้เป็นคำพูดของบรรดาผู้นำแห่งการปฏิเสธศรัทธา (พวกญินหรือมนุษย์) ที่กล่าวตอบโต้ผู้ที่ติดตามพวกเขาในวันกิยามะฮ์ โดยพวกเขากล่าวว่า "เราได้ทำให้พวกเจ้าหลงผิดไปจากแนวทางที่ถูกต้อง และเชิญชวนพวกเจ้าให้ออกห่างจากศรัทธาและการเชื่อฟังอัลลอฮ์ เพราะแท้จริงเราเองก็เป็นผู้ที่หลงผิดมาก่อนแล้ว"

กล่าวคือ พวกเขายอมรับว่าตนเองเป็นต้นเหตุที่ทำให้ผู้ติดตามหลงผิด แต่ในขณะเดียวกันพวกเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธความผิดของผู้ติดตาม เพราะผู้ติดตามก็เลือกที่จะเชื่อฟังพวกเขาโดยพลการ ทั้งที่พวกเขามีสติปัญญาและสามารถแยกแยะความจริงจากความเท็จได้ การกล่าวเช่นนี้ของพวกผู้นำเป็นการยอมรับความจริงเกี่ยวกับบทบาทของตนในการชักนำผู้อื่นให้หลงทาง แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความรับผิดชอบของผู้ติดตามลดน้อยลงแต่อย่างใด

บทเรียนที่ได้รับจากอายะฮ์นี้:

1. ความสำคัญของการใช้สติปัญญาไตร่ตรอง – มนุษย์ทุกคนถูกสร้างมาพร้อมกับสติปัญญาที่สามารถแยกแยะความจริงจากความเท็จได้ ดังนั้นการอ้างว่าถูกผู้อื่นชักนำจึงไม่ใช่ข้อแก้ตัวในวันกิยามะฮ์
2. ความรับผิดชอบส่วนบุคคล – ทุกคนจะถูกสอบสวนตามการกระทำของตนเอง แม้จะมีผู้ชักนำไปในทางที่ผิด แต่การเลือกเดินตามนั้นก็เป็นการตัดสินใจของแต่ละคน
3. บทเรียนเรื่องการเป็นแบบอย่างที่ดี – การเป็นผู้นำหรือแบบอย่างที่ดีในสังคมเป็นสิ่งสำคัญ เพราะการชักนำผู้อื่นไปในทางที่ผิดนั้นเป็นบาปที่หนักหน่วง และจะถูกสอบสวนทั้งในฐานะผู้ทำผิดเองและผู้ชักนำผู้อื่นให้ผิด
4. ความยุติธรรมของอัลลอฮ์ – อัลลอฮ์จะทรงตัดสินระหว่างมนุษย์ด้วยความยุติธรรมอย่างสมบูรณ์ โดยจะไม่ทรงลงโทษผู้ใดโดยปราศจากหลักฐานและการชี้แจงที่ชัดเจน
5. การตระหนักถึงผลของการกระทำ – อายะฮ์นี้สอนให้เราตระหนักว่า การกระทำทุกอย่างมีผลตามมา และการเลือกเดินตามผู้ที่ชักนำไปในทางที่ผิดนั้นจะนำมาซึ่งความเสียใจในวันสุดท้ายอย่างไม่มีที่สิ้นสุด