Surja Es-Saffat — Ajet 36

Kuptimi i fjalëve:

• Âlihetinâ: idhujt tanë, zotat tanë që i adhurojmë.
• Li shâ'irin mexhnum: për shkak të një poeti të çmendur – kështu e quanin ata Pejgamberin ﷺ.

Tefsiri i ajetit:

Kurejshitët jobesimtarë, kur u ftoheshin të braktisnin adhurimin e idhujve dhe të pranonin besimin në Allahun Një, thuajse talleshin dhe thoshin me habi: "A mos duhet ne t'i lëmë zotat tanë që i adhurojmë prej kohësh, vetëm për fjalët e një poeti të çmendur?" – duke aluduar kështu për Muhammedin ﷺ. Ata e cilësonin atë me poezi dhe çmenduri, megjithëse e dinin mirë se ai nuk ishte as poet e as i çmendur, por kjo ishte vetëm një justifikim për të mohuar të vërtetën dhe për t'u kapur pas traditës së tyre të kotë. Ata mendonin se lënia e idhujve të tyre ishte diçka e pamundur dhe e rëndë, prandaj e refuzonin ftesën me përbuzje dhe arrogancë.

Përfitimet nga ajeti:

1. Jobesimtarët shpesh i etiketojnë të dërguarit me akuza të rreme (si çmenduria, magjia, poezia) për t'i larguar njerëzit prej tyre, por kjo nuk e ul vlerën e të dërguarit të Allahut, as nuk e pengon përhapjen e mesazhit të tij.
2. Njeriu duhet të jetë i vendosur në besimin e tij dhe të mos ndikohet nga talljet dhe etiketimet e jobesimtarëve, sepse e vërteta mbetet e vërtetë edhe nëse shumica e mohojnë.
3. Ky ajet na mëson se adhurimi i vetëm Allahut është vlera më e lartë, dhe se ata që e braktisin atë për hir të idhujve dhe traditave të kota, janë në humbje të qartë.
4. Dashuria për Pejgamberin ﷺ dhe mbrojtja e nderit të tij është pjesë e besimit, sepse Allahu i Madhërishëm e ka përmendur këtë shpifje në Kur'an për ta demaskuar dhe për ta mësuar umetin se si të përballen me akuzat e padrejta.