Surat As-Saffat — Ayat 36

1. Tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• آلِهَتِنَا (aalihatinaa): sesembahane awake dhewe, yaiku brahala utawa reca kang padha disembah dening wong-wong kafir Quraisy.
• شَاعِرٍ (syaa'irin): wong kang nggawe syair utawa geguritan.
• مَجْنُونٍ (majnuunin): wong kang edan utawa kelangan akale.

1. Tafsir ayat:

Wong-wong kafir Quraisy padha ngomong kanthi sombong lan mbantah: "Apa tenan awake dhewe iki arep ninggalake nyembah sesembahane awake dhewe mung merga saka omongane wong kang diarani penyair lan wong edan?" Sing padha dimaksud yaiku Nabi Muhammad ﷺ. Padha nganggep remeh lan nyepelekake dakwah beliau, merga atine wis kebak gumedhe lan ora gelem nampa bebener. Padha ora nganggep serius ajakan Rasulullah, malah padha ngece kanthi nyebut beliau penyair lan wong edan. Iki minangka wujud penolakan kang keras marang dakwah tauhid, merga padha wis kepencut banget marang tradisi nyembah brahala warisan leluhure.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake yen wong kang gumedhe lan ngeyel marang kebatilan kerep nggunakake alasan kang ora masuk akal kanggo nolak bebener, kaya ta ngece lan ngremehake wong kang ngajak marang kabecikan.
• Dadi pelajaran kanggo awake dhewe supaya ora gampang ngece utawa ngremehake wong kang ngajak marang agama, merga bisa uga sing dianggep remeh iku sejatine nggawa bebener.
• Ayat iki uga nuduhake sepira gedhene kasabaran lan keteguhan Rasulullah ﷺ nalika dihina lan diolok-olok, nanging tetep kukuh nyebarake agama Islam.
• Nggambarake yen hidayah iku mung saka Allah, dudu saka kepinterane manungsa. Wong kang wis dikunci atine ora bakal gelem nampa bebener sanajan wis jelas.
• Dadi pangeling supaya awake dhewe tansah mbukak ati, nampa bebener saka sapa wae kang nggawa, lan ora dadi wong kang ngeyel marang kebatilan mung merga gengsi lan ngetutake tradisi kang salah.