සූරා අස්-සාෆ්ෆාත් — ආයාත් 36

වදන්හි අර්ථ:

• ආලිහතිනා – අපගේ දෙවිවරුන් (ඔවුන් නමස්කාර කළ පිළිම).
• ලිශා'ඉරින් – කවියෙකු වෙනුවෙන් (ඔවුන් නබි තුමාණන්ට කවියෙකු යැයි අපහාස කළහ).
• මජ්නූන් – උමතු වූ, පිස්සු.

අර්ථ විවරණය:

මෙම ආයාතය තුළ අල්ලාහ් තආලා අපට දන්වන්නේ, ප්රතික්ෂේප කරන්නන් (කුෆ්ෆාර්වරුන්) තම අවිශ්වාසය සාධාරණීකරණය කිරීමට යොදාගත් තර්කයයි. ඔවුහු ජනතාව අතර මෙසේ පැවසූහ: "අපි අපගේ දෙවිවරුන්ගේ නමස්කාරය අත්හැර දමා, කවියෙකු හා උමතුවෙකුගේ (මොහම්මද් නබි තුමාණන්ගේ) වචනය වෙනුවෙන් ඔවුන්ව අත්හරින්නෙමුද?"

ඔවුන් මෙම වචනවලින් අදහස් කළේ අල්ලාහ්ගේ රසූල්වරයාණන් (සල්ලල්ලාහු අලයිහි වසල්ලම්) ය. ඔවුහු උත්තමයාණන්ට අපහාස කිරීමටත්, ජනතාව උත්තමයාණන්ගෙන් ඈත් කිරීමටත්, උත්තමයාණන් ගෙන ආ සත්යය ප්රතික්ෂේප කිරීමටත් මෙම බොරු චෝදනා ඉදිරිපත් කළහ. ඔවුන් උත්තමයාණන්ව කවියෙකු ලෙසත් උමතුවෙකු ලෙසත් හැඳින්වූයේ, ජනතාව උත්තමයාණන්ගේ පණිවිඩයට සවන් දීම වැළැක්වීම සඳහා ය. නමුත් ඔවුන්ගේ මෙම උපායශීලී තර්කය අසාර්ථක විය. මන්ද යත්, අල්ලාහ් තආලා තම නබිවරයාණන්ට උපකාර කර, ඔහුගේ දූත මෙහෙවර සම්පූර්ණ කර, ඔහුගේ දිනය (ඉස්ලාම් ධර්මය) අනෙකුත් සියලු දිනයන්ට වඩා උසස් කළ බැවිනි.

උපදේශාත්මක පාඩම්:

1. සත්යයේ මාවතේ ගමන් කරන අයට අපහාස හා බොරු චෝදනා එල්ල වීම සාමාන්ය දෙයකි. නබිවරුන්ට පවා මෙවැනි අපහාසවලට මුහුණ දීමට සිදු විය. එබැවින් අප ඉවසීමෙන් හා ස්ථිරව සිටිය යුතුය.
2. ප්රතික්ෂේප කරන්නන් සත්යය ප්රතික්ෂේප කිරීමට විවිධ බොරු තර්ක ඉදිරිපත් කළද, අල්ලාහ්ගේ උපකාරය සැමවිටම සත්යයේ අනුගාමිකයින් සමඟ ඇත.
3. අල්ලාහ්ගේ මාර්ගයට කැඳවීමේදී එල්ල වන අපහාස හා චෝදනා නිසා අධෛර්යයට පත් නොවිය යුතුය. මන්ද, අවසාන ජයග්රහණය සැමවිටම සත්යවාදීන්ටම හිමි වේ.
4. මෙම ආයාතය අපට උගන්වන්නේ, අල්ලාහ්ගේ මාර්ගයේ ස්ථීරව සිටීමේ වැදගත්කම සහ උත්තමයාණන් (සල්ලල්ලාහු අලයිහි වසල්ලම්) වැනි මහානුභාවයෙන් යුත් පුද්ගලයින්ට අපහාස කරන්නන්ගේ ඉරණම අවසානයේ අසාර්ථකත්වය බවයි.