ซูเราะฮฺ อัส-ศ็อฟฟาต — อายะฮฺ 36

คำสำคัญที่ต้องอธิบาย:

• อัลิฮะตินา (آلِهَتِنَا): หมายถึงบรรดาเจว็ดและรูปปั้นที่พวกเขาบูชา
• ลิชาอิริน มัจญ์นูน (لِشَاعِرٍ مَّجْنُونٍ): แก่ชายกวีผู้บ้า — พวกเขากล่าวหาท่านนบีมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม ว่าเป็นกวีและคนบ้า

การตีความหมาย:

อายะฮ์นี้กล่าวถึงคำพูดของบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาในหมู่กุเรช เมื่อพวกเขาได้ยินท่านนบีมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม เรียกร้องเชิญชวนให้พวกเขาหันมาสู่การเคารพภักดีต่ออัลลอฮ์เพียงพระองค์เดียว และละทิ้งการบูชาเจว็ดทั้งหลาย พวกเขาจึงกล่าวอย่างเยาะเย้ยและปฏิเสธว่า “พวกเราจะละทิ้งบรรดาเจว็ดที่เราเคารพบูชามาแต่บรรพบุรุษ เพียงเพราะคำกล่าวของชายผู้เป็นกวีและคนบ้าหรือ?” — โดยพวกเขาหมายถึงท่านนบีมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม

พวกเขากล่าวหาท่านด้วยคำกล่าวเท็จว่าเป็นกวีและคนบ้า ทั้งที่ท่านคือผู้ที่ซื่อสัตย์ที่สุดและมีสติปัญญาที่สมบูรณ์ที่สุด นี่คือวิธีการของบรรดาผู้ปฏิเสธในทุกยุคสมัย เมื่อพวกเขาไม่สามารถโต้แย้งความจริงด้วยหลักฐาน พวกเขาก็หันไปใช้การกล่าวหาและการใส่ร้ายป้ายสี เพื่อหันเหผู้คนให้ออกห่างจากความจริง

บทเรียนที่ได้รับ:

1. ความอดทนของท่านนบีต่อคำกล่าวร้าย — ท่านนบีมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม ต้องเผชิญกับการกล่าวหาอย่างรุนแรงจากชนชาติของท่าน แต่ท่านก็ยังคงอดทนและปฏิบัติภารกิจการเผยแพร่ศาสนาต่อไปอย่างไม่ย่อท้อ สอนให้เราเรียนรู้ที่จะอดทนต่อคำวิจารณ์และการใส่ร้ายเมื่อเราอยู่บนหนทางแห่งความจริง
2. ความจริงไม่เปลี่ยนแปลงไปตามคำกล่าวหา — การที่พวกเขากล่าวหาท่านนบีว่าเป็นกวีหรือคนบ้า ไม่ได้ทำให้ความจริงที่ท่านนำมานั้นเปลี่ยนแปลงไป ความจริงยังคงเป็นความจริงเสมอ แม้จะมีผู้ปฏิเสธมากมายเพียงใดก็ตาม
3. การยึดมั่นในหลักการแม้ถูกต่อต้าน — บรรดาผู้ศรัทธาต้องยึดมั่นในหลักการของตน แม้จะถูกสังคมรอบข้างต่อต้านและเยาะเย้ย เพราะหนทางแห่งอัลลอฮ์คือหนทางแห่งชัยชนะที่แท้จริง
4. ความเมตตาของอัลลอฮ์ที่มีต่อมนุษย์ — แม้มนุษย์จะปฏิเสธและกล่าวร้ายต่อศาสนทูตของพระองค์ แต่อัลลอฮ์ก็ยังทรงส่งคัมภีร์และแนวทางที่ชัดเจนมาเพื่อชี้ทางแก่มนุษย์ สะท้อนถึงความรักและความเมตตาที่พระองค์มีต่อปวงบ่าวของพระองค์