Сураи Ас-Саффат — Оят 62

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• نُزُلًا — «нузул» дар луғат ба маънои он чизест, ки барои меҳмон омода мекунанд, яъне зиёфат ва таоме, ки барои қабули меҳмон тайёр мешавад.
• شَجَرَةُ الزَّقُّومِ — «дарахти заққум» дарахтест дар ҷаҳаннам, ки талху нохуш аст ва таоми аҳли дӯзах мебошад.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ба бандагонаш мефармояд: оё он неъматҳои бузурге, ки барои бандагони мухлиси худ дар биҳишт омода кардааст — аз боғҳо, чашмаҳо, хӯрокҳои пок ва ҳар гуна иззату каромат — беҳтар аст ва ба сифати зиёфат ва таом арзишмандтар аст, ё дарахти заққум, ки дар Қуръон малъун хонда шудааст ва таоми аҳли дӯзах аст? Он дарахт таомест, ки на фарбеҳ мекунад ва на гуруснагиро мебартараф месозад, балки азоби он афзунтар мегардад. Ин оят барои он омадааст, ки инсон андеша кунад ва роҳи некро аз бад ҷудо намояд: оё ҷои неъматҳои ҷовидонро интихоб мекунад ё ҷои азобу машаққатро?

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят бандаро ба андеша водор мекунад, ки дар интихоби роҳи худ ғофил набошад ва ба сӯи он чизе биравад, ки барояш беҳтар ва пойдортар аст.
• Нишон медиҳад, ки неъматҳои биҳишт ҳақиқатан беҳтарин зиёфат ва беҳтарин сарнавишт барои бандагони солеҳ аст.
• Инсонро ба амали нек ва итоати Худованд тарғиб мекунад, зеро подоши некӯкорӣ дар охират бениҳоят бузург аст.
• Мефаҳмонад, ки ҳар интихоб дар дунё оқибате дорад: ё ба сӯи раҳмат ва неъмати ҷовидон мебарад, ё ба сӯи азобу пушаймонӣ.
• Ин оят дили инсонро ба сӯи Қуръон ва паёмҳои он ҷалб мекунад, зеро Қуръон роҳи дурустро бо далелҳои равшан нишон медиҳад ва инсонро аз гумроҳӣ нигоҳ медорад.