Sura Sad — Werset 30

Znaczenie słów:

• أَوَّابٌ – oznaczający „często powracający do Allaha”, „skłonny do pokuty”, „zwracający się ku Bogu w każdej sprawie”.

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

Allah Wszechmogący wspomina w tym wersecie swój dar dla proroka Dawuda (pokój z nim) – obdarował go synem Sulejmanem (pokój z nim), który był kontynuatorem jego misji i dziedzictwa prorockiego. Był to dar, który przyniósł Dawudowi radość i pocieszenie, a jednocześnie wielkie błogosławieństwo dla całej ludzkości, gdyż Sulejman stał się jednym z najwybitniejszych proroków i władców.

Następnie Allah wychwala Sulejmana, mówiąc: „Nićm al-‘abd” – „Jakże wspaniałym jest ten sługa!” – co jest wyrazem najwyższego uznania i pochwały ze strony Stwórcy. Jest to zaszczyt, jakiego nie otrzymał nikt inny w tym kontekście.

Cechą, która wyróżniła Sulejmana i uczyniła go godnym tej pochwały, jest to, że był on „awwab” – czyli człowiekiem nieustannie powracającym do Allaha, skruszonym, pokornym, oddanym w każdej chwili swego życia. Nie był to tylko sporadyczny powrót, lecz stała postawa życiowa – w każdej sytuacji, zarówno w chwilach władzy i bogactwa, jak i w trudnościach, zwracał się ku swemu Panu z pokorą i oddaniem.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

1. Allah obdarowuje swoich wybranych sług tym, co jest dla nich dobre – zarówno w sprawach doczesnych, jak i duchowych. Dar dziecka jest wielkim błogosławieństwem, zwłaszcza gdy dziecko to staje się pobożnym i sprawiedliwym sługą Boga.
2. Największym zaszczytem dla człowieka jest pochwała Allaha – gdy Stwórca nazywa kogoś „wspaniałym sługą”, jest to wartość przewyższająca wszelkie ziemskie dobra.
3. Cechą, która prowadzi do tej zaszczytnej pozycji, jest ciągły powrót do Allaha – nieustanna skrucha, pokora i świadomość obecności Boga w każdym momencie życia. Nawet posiadając ogromną władzę i bogactwo, jak Sulejman, człowiek powinien pozostać pokornym wobec swego Pana.
4. Werset ten uczy nas, że prawdziwa wielkość nie polega na posiadaniu władzy czy dóbr materialnych, lecz na duchowej więzi z Bogiem i czystości serca.
5. Allah nie wymaga od nas doskonałości bezbłędnej, lecz pragnie, abyśmy – gdy popełnimy błąd – wracali do Niego z pokorą i szczerą skruchą. To właśnie ta postawa czyni człowieka kochanym przez Boga.
6. Prorocy byli wzorami do naśladowania – jeśli nawet oni potrzebowali ciągłego powracania do Allaha i pokuty, to tym bardziej my, zwykli ludzie, powinniśmy pielęgnować tę cechę w naszym codziennym życiu.