سوره ص — آیه 30

معانی کلمات:

• وَهَبْنَا: بخشیدیم، عطا کردیم.
• أَوَّابٌ: بسیار بازگردنده به سوی خدا، کسی که پیوسته به درگاه الهی رجوع میکند و از خطاها توبه مینماید.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه، از نعمت بزرگ خود به حضرت داود (علیهالسلام) یاد میکند و میفرماید که او را فرزندی به نام سلیمان عطا کردیم؛ فرزندی که مایهی روشنی چشم و شادی دل پدر بود. این بخشش، نشانهای از لطف و تفضل الهی به بندهی شایستهاش داود بود. سپس خداوند با عبارت «نِعْمَ الْعَبْدُ» سلیمان را میستاید و او را بندهای نیکو و شایسته معرفی میکند. دلیل این ستایش نیز در ادامهی آیه آمده است: «إِنَّهُ أَوَّابٌ» یعنی سلیمان بسیار به سوی خدا بازمیگشت، در همهی امور به درگاه الهی انابه میکرد، از خطاهای خود توبه مینمود و همواره در حال رجوع به پروردگار خویش بود. این ویژگی، یعنی بازگشت مداوم به خدا، سبب شد که سلیمان در زمرهی بندگان برگزیده و نیکوی الهی قرار گیرد و خداوند او را به این عنوان ستایش کند.

فواید و پیامهای آیه:

• ارزش فرزند صالح: فرزند نیکو و صالح، بزرگترین نعمت الهی برای والدین است و خداوند آن را به بندگان شایستهی خود عطا میکند.
• ستایش خداوند از بندگان خوب: خداوند از بندگانی که در مسیر اطاعت و بندگی گام برمیدارند، به نیکی یاد میکند و این خود انگیزهای بزرگ برای مؤمنان است تا در راه تقوا و بندگی بکوشند.
• اهمیت توبه و انابه: ویژگی «أَوّاب» بودن، یعنی بازگشت مداوم به خدا، از برترین صفات بندگان صالح است. این آیه به ما میآموزد که انسان مؤمن هیچگاه از رحمت خدا ناامید نمیشود و پیوسته با توبه و استغفار، به درگاه الهی بازمیگردد.
• الگوگیری از پیامبران: زندگی حضرت سلیمان (علیهالسلام) با وجود قدرت و حکومت عظیم، سرشار از خشوع و بازگشت به خدا بود. این درس مهمی است که هرچه مقام و دارایی انسان بیشتر شود، نیاز او به خدا و انابه به درگاه او نیز بیشتر میشود.