Сураи Сад — Оят 39

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• عَطَاؤُنَا — атои Мо, яъне неъмате, ки Мо ба ту додаем.
• فَامْنُنْ — бахш, ато кун, яъне аз он ато ҳар кӣро хоҳӣ бидеҳ.
• أَمْسِكْ — боздор, нигоҳ дор, яъне аз додан худдорӣ кун.
• بِغَيْرِ حِسَابٍ — бе ҳисоб, яъне бидуни он ки туро барои додан ё надодан бозхост кунанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят хитоб ба ҳазрати Сулаймон (алайҳис-салом) аст. Худованди Мутаъол ба ӯ мефармояд, ки ин подшоҳии бузург ва таслим шудани ҷинну шаётин ба фармони ту, атои Мо ба туст, ки дар посухи хоҳиши ту додаем. Пас аз ин ато ҳар кӣро хоҳӣ бидеҳ ва аз ҳар кӣ хоҳӣ боздор, ва туро барои ин додан ё надодан ҳисобу бозхост нест. Ин як неъмати махсус ва фазли Худо бар Сулаймон аст, ки ба ӯ ихтиёри комил дода шудааст дар бахшидан ва манъ кардан, бидуни он ки мавриди пурсиш қарор гирад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Худованди Мутаъол ба бандагони солеҳи худ неъматҳои бузург ато мекунад ва хоҳишҳои онҳоро ба иҷобат мерасонад.
• Ислом дини саховат ва бахшиш аст; ба касе, ки Худо ба ӯ молу қудрат додааст, иҷозат медиҳад, ки аз он ба дигарон бибахшад.
• Озодии интихоб дар бахшидан ва манъ кардан барои соҳибони молу сарват, вале бо шарти он ки дар роҳи Худо ва бо адлу инсоф бошад.
• Неъматҳои дунё имтиҳонанд; банда бояд шукргузор бошад ва аз онҳо дар роҳи некӣ истифода кунад.
• Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст, ки ҳикояти паёмбаронро барои ибрат ва омӯзиши мо нақл мекунад.
• Худо ба бандагони худ наздик аст ва дуоҳои онҳоро мешунавад, чунон ки хоҳиши Сулаймонро иҷобат кард.