Сад сүресі — Аят 42

1. Сөздердің мағынасы:

• ارْكُضْ — аяғыңмен жерді теп.
• مُغْتَسَلٌ — шомылатын орын, яғни жуынып-тазаратын су.
• بَارِدٌ — суық, салқын.
• شَرَابٌ — ішетін сусын.

1. Аяттың тәпсірі:

Бұл аятта Алла Тағала пайғамбар Әйюбке (ғ.с.) ауруынан айығу үшін көрсеткен мейірімі мен шипасы баяндалады. Әйюб (ғ.с.) ұзақ уақыт ауыр сынаққа түсіп, денесіне түрлі дерт жайылған еді. Сонда Алла оған: «Аяғыңмен жерді теп» деп әмір етті. Ол аяғымен жерді тепкенде, сол жерден салқын су көзі атылып шықты. Бұл су — оған жуынып, денесін тазартатын да, шөлін қандырып, ішетін де сусын болды. Осылайша ол жуынып, су ішкен соң, Алланың құдіретімен бойындағы барлық дерт пен азап кетіп, шипа тапты.

Бұл оқиға — Алланың әулие құлдарына деген рақымының, әрі қиындықтан кейін жеңілдік пен шипа беретінінің айқын дәлелі. Әйюб (ғ.с.) сабыр етті, Аллаға тәуекел етті, сонда Алла оған көркем шипа мен мейірім сыйлады.

1. Аяттан алынатын пайдалы ғибраттар:

• Алла Тағала қиындыққа түскен құлдарын ешқашан жалғыз қалдырмайды; сабыр еткен жанға шипа мен жеңілдік міндетті түрде келеді.
• Ауру-сырқау, бәле-қаза кезінде Аллаға жалбарынып, Оның құдіретіне сену — мүміннің ең берік панасы.
• Алланың әміріне бойсұнып, кішкентай ғана әрекет жасасақ та (мысалы, аяқпен жерді тепу сияқты), Ол бізге үлкен шипа мен жақсылықтың есігін ашады.
• Бұл аят бізге Алланың рақымы шексіз екенін, Оның әрбір қиындықтан кейін жеңілдік беретінін ұғындырады. Сондықтан әрдайым Аллаға сеніп, шүкіршілік етуге, сабырлы болуға шақырады.