Surja En-Nisa — Ajet 156

Kuptimet e fjalëve:

• Buhthan: Shpifje e madhe, gënjeshtër e rëndë që thuhet për dikë që është i pafajshëm.
• Kufr: Mohim i së vërtetës, mosbesim.

Tefsiri i ajetit:

All-llahu i Lartësuar, pasi përmendi dënimet që i goditën hebrenjtë për shkak të veprave të tyre të këqija, vazhdon duke përmendur dy shkaqe të tjera të mallkimit të tyre:

Së pari, mosbesimi i tyre ndaj Isait a.s. dhe ndaj mesazhit që ai solli, duke e mohuar atë si të dërguar të All-llahut dhe duke mos e pranuar fenë e tij.

Së dyti, shpifja e tyre e madhe kundër Merjemes a.s. – ata e akuzuan atë padrejtësisht për imoralitet, ndërsa ajo ishte e pastër dhe e ruajtur nga çdo e keqe. Kjo shpifje ishte një gënjeshtër e rëndë dhe një fyerje e madhe ndaj një gruaje të devotshme që All-llahu e kishte zgjedhur dhe pastruar mbi të gjitha gratë e botëve.

Pra, All-llahu i mallkoi ata dhe i largoi nga mëshira e Tij për shkak të këtyre veprave të shëmtuara: mohimit të së vërtetës dhe shpifjes kundër nderit të një gruaje të pastër.

Mësimet dhe përfitimet nga ajeti:

1. Madhështia e nderit të njeriut – Islami e mbron nderin e njeriut dhe e konsideron shpifjen ndaj njerëzve të ndershëm një mëkat të madh që meriton dënim të ashpër.
2. Pastërtia e Merjemes a.s. – Ky ajet konfirmon pastërtinë dhe nderin e Merjemes, e cila është shembulli më i lartë i devotshmërisë dhe pastërtisë për gratë besimtare.
3. Paralajmërim nga gjuha e ligë – Njeriu duhet të ruajë gjuhën e tij nga fyerja dhe akuzimi i njerëzve të pafajshëm, sepse kjo është prej veprave që e largojnë njeriun nga mëshira e All-llahut.
4. Lidhja midis besimit dhe sjelljes – Ajeti tregon se mosbesimi dhe sjellja e keqe shkojnë së bashku, ndërsa besimi i vërtetë e pastron zemrën dhe e bën njeriun të ruajë nderin e të tjerëve.
5. Drejtësia e All-llahut – All-llahu nuk i dënon njerëzit pa shkak, por dënimi i Tij vjen si pasojë e veprave të këqija që bëjnë njerëzit.