Suurah An-Nisaa — Aayad 156

Macnada Erayada:

• بُهْتَانًا: waa been abuurasho iyo faashash, taasoo ah in qof lagu sheego wax aanu galin, si xun oo been ah.
• عَظِيمًا: waa weyn, taasoo muujinaysa baaxadda dambiga iyo xumaanta hadalkaas.

Tafsirka:

Aayaddan waxay ku xidhan tahay dadka Yuhuudda ah ee xilligii Nabiga Ciise (CS), kuwaas oo la lacnaday oo laga fogeeyay naxariista Ilaahay sababo la xiriira falalkoodii xumaa. Waxaa ka mid ah sababahaas: kufrkoodii ay ku gaalowdeen Nabiga Ciise (CS) iyo diintii uu la yimid, iyo hadalkoodii xumaa ee ay ku soo qaadeen Sayidada Maryama (CS), iyagoo ku eedeeyay dhalanteed iyo faashash, taasoo ah inay sheegeen wax aanay galin oo ay ka bari tahay. Ilaahay wuxuu caddeeyay in Maryama ay tahay haweenay daahir ah oo ka bari ah wax kasta oo xun, balse iyagu waxay ku yimaaddeen been weyn oo baahsan, taasoo keentay in Eebbe u cadhoodo oo u lacnado.

Faa'iidooyin laga qaadan karo:

• Aayaddan waxay ina baraysaa in been-abuurashada iyo eedeymaha aan sal lahayn ay ka mid yihiin dambiyada ugu weyn ee Ilaahay cadhadiisa ku soo jiita, gaar ahaan haddii lagu soo qaado dadka suubban oo daahirka ah.
• Waxay ina tusinaysaa sida Ilaahay u xafido dadkiisa suubban, isagoo caddaynaya caddaaladdiisa iyo naxariistiisa, maadaama uu ka dhex bixiyay Maryama (CS) eedaha lagu soo qaaday.
• Waxay ku boorrinaysaa inaad ka digtoonaato hadalkaaga, oo aadan ku xadgudbin dadka, gaar ahaan kuwa la yiraahdo wanaag iyo daahirnimo, sababtoo ah Ilaahay waa Arkaa wax kasta oo la sheego.
• Waxay xoojinaysaa in kufruba yahay sababta ugu weyn ee keenta lacanadda iyo fogaanshaha naxariista Ilaahay, sidaas darteed waa inaan ka fogaanno kufrka oo aan ku sugnaanno iimaanka iyo wanaagga.