சூரா அஸ்-ஸுக்ருப் — வசனம் 67

சொற்பொருள்:

• الأَخِلَّاءُ: நெருங்கிய நண்பர்கள் (இறைமறுப்பு, தீமை ஆகியவற்றின் மீது ஒருவருக்கொருவர் அன்பு கொண்டவர்கள்).
• يَوْمَئِذٍ: அந்நாளில் (மறுமை நாளில்).
• عَدُوٌّ: எதிரி, பகைவர்.
• الْمُتَّقِينَ: இறைவனின் கட்டளைகளைப் பின்பற்றி, தடைகளை விட்டு விலகி, அவனை அஞ்சி நடப்பவர்கள்.

விளக்கம்:

இறைமறுப்பு, வழிகேடு, பாவச் செயல்கள் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் உலகில் நெருங்கிய நட்பு கொண்டிருந்தவர்கள், மறுமை நாளில் ஒருவருக்கொருவர் எதிரிகளாக மாறிவிடுவார்கள். அந்நாளில் அவர்களுக்கிடையே இருந்த அன்பும் பாசமும் முற்றிலும் அழிந்து, பகைமையும் வெறுப்பும் தோன்றும். ஒவ்வொருவரும் தன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள முயல்வார்கள்; நண்பர்கள் ஒருவருக்கொருவர் உதவ மறுத்து, ஒருவரையொருவர் குற்றம் சாட்டுவார்கள். தமக்கு ஏற்பட்ட தண்டனைக்குத் தம் நண்பர்களே காரணம் என்று சபிப்பார்கள்.

ஆனால், இறையச்சம் உள்ளவர்கள் — அதாவது இறைவனின் கட்டளைகளை நிறைவேற்றி, அவனுடைய தடைகளை விட்டு விலகி, அவனை அஞ்சி நடந்தவர்கள் — அவர்களுடைய நட்பு மறுமை நாளிலும் நிலைத்திருக்கும். அவர்கள் உலகில் இறைவனின் பொருட்டு ஒருவரையொருவர் நேசித்தார்கள்; அந்த நேசம் மறுமையிலும் அவர்களுக்குப் பயனளிக்கும். அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் மகிழ்ச்சியுடன் சந்தித்து, சொர்க்கத்தில் என்றென்றும் இன்பமாக வாழ்வார்கள்.

பயன்கள்:

1. நட்பின் அடிப்படை இறைவனின் திருப்பொருத்தமாக இருக்க வேண்டும்; இல்லையெனில் அது மறுமையில் கசப்பையே தரும்.
2. பாவச் செயல்களுக்கு உடந்தையாக இருக்கும் நட்பு மறுமையில் பகைமையாக மாறும் என்பதை உணர்ந்து, அத்தகைய நட்பைத் தவிர்க்க வேண்டும்.
3. இறையச்சமுள்ள நல்லவர்களுடன் நட்பு கொள்வது உலகிலும் மறுமையிலும் நன்மை தரும்; அது என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும் பாக்கியமாகும்.
4. மறுமை நாளின் கடுமையை நினைவில் கொண்டு, அந்நாளில் நமக்கு உதவியாக இருக்கக்கூடிய நல்ல செயல்களையும் நல்ல நட்பையும் இன்றே தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்.