Ад-Духан сүрәсе — Аять 47

Сүзләрнең мәгънәләре:

• خُذُوهُ — «алыгыз аны»
• فَاعْتِلُوهُ — «этеп-төртеп, көч кулланып сөрегез аны»
• إِلَىٰ سَوَاءِ الْجَحِيمِ — «җәһәннәмнең уртасына»

Аять тәфсире:

Кыямәт көнендә кәферләргә хөкем чыгарылгач, Аллаһы Тәгалә җәһәннәм сакчыларына — зәбәниләргә әмер бирә: «Алыгыз аны!» дип. Бу — гөнаһлы, фәҗир, азгын кеше турында әйтелә. Аны көч кулланып, рәхимсезлек белән, этеп-төртеп, җәһәннәмнең уртасына илтеп ташларга куша. Бу эш ашыктырып, аяусыз рәвештә башкарыла. Аның беркая качарга яки коткарылырга юлы юк. Ул үзенең гөнаһлары өчен җәзасын алачак.

Аятьтән алынган гыйбрәтләр:

1. Аллаһы Тәгаләнең ґәделе — һәркем үз эшенә карап җәза алачак. Кәферлек һәм гөнаһлар бушка калмый.
2. Кыямәт көнендәге ґәзаплар бик авыр — кәферләрне рәхимсез рәвештә җәһәннәм уртасына сөреп алып баралар.
3. Бу аять безнең өчен зур кисәтү: дөньяда гөнаһлардан тыелырга, Аллаһыга тәүбә итеп кайтырга, ахирәт өчен әзерләнергә кирәк.
4. Ислам — рәхимлелек дине. Ул кешеләрне җәһәннәм ґәзабыннан сакланырга өнди, туры юлны күрсәтә. Аллаһының рәхмәте киң, тәүбә иткән бәндәсен кичерә.
5. Мөэмин кеше бу аятьне укыгач, Аллаһыга шөкер итә — аны туры юлга күндергәне өчен, һәм андый аянычлы хәлгә эләгүдән саклауны сорый.