Сураи Аль-Ахкаф — Оят 23

1. Маънои калимаҳо:

• الْعِلْمُ — дониш; дар ин ҷо мурод донистани вақти омадани азоб аст.
• أُبَلِّغُكُم — ба шумо мерасонам, хабар медиҳам.
• أُرْسِلْتُ بِهِ — он чизе ки ба он фиристода шудаам, яъне ваҳй.
• تَجْهَلُونَ — нодонӣ мекунед, бехабарӣ ва беақлӣ зоҳир мекунед.

1. Тафсири оят:

Пайғамбар Ҳуд (алайҳис-салом) ба қавми худ гуфт: «Донистани вақти омадани азобе, ки шумо ба шитоб талаб мекунед, танҳо назди Аллоҳ аст. Ман аз он огоҳ нестам ва он ба ман вогузор нашудааст. Вазифаи ман танҳо ин аст, ки он чизеро, ки Аллоҳ ба он маро фиристодааст, ба шумо бирасонам. Ман паёмбари Аллоҳ ҳастам ва ҳақ надорам чизеро, ки ба ман нозил нашудааст, аз худ бигӯям. Аммо ман шуморо қавме мебинам, ки нодонӣ мекунед: азобро ба шитоб мехоҳед, бар Аллоҳ ҷуръат мекунед ва он чизеро, ки барои шумо фоидаовар аст, тарк мекунед, ва он чизеро, ки барои шумо зараровар аст, сӯи он мешитобед. Ин ҳама нишонаи нодонӣ ва бехабарӣ аз ҳақиқат аст.»

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дониши ғайб танҳо аз они Аллоҳ аст ва ҳеҷ кас наметавонад даъвои донистани онро кунад. Ин боиси тавозуъ ва таслим шудан ба қазои Аллоҳ мегардад.
• Вазифаи паёмбар ва даъваткунанда танҳо расонидани паём аст, на маҷбур кардани мардум ба қабули он. Ин ба мо сабр ва ҳикматро дар даъват таълим медиҳад.
• Оят моро аз шитоб дар талаби ҷазо ва аз ҷуръат кардан бар Аллоҳ бозмедорад, зеро ҳама чиз дар вақти муайяни худ воқеъ мешавад.
• Нодонӣ сабаби асосии гумроҳӣ аст; касе ки фоида ва зарари худро намедонад, ба ҳалокат меафтад. Аз ин рӯ, омӯхтани илми дин ва фарқ кардани нек аз бад барои ҳар мусулмон зарур аст.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Ислом дини дониш, равшанӣ ва ҳидоят аст; ҳар кас ба он рӯй оварад, аз нодонӣ ва гумроҳӣ наҷот меёбад ва роҳи рост ва саодати дуняву охиратро пайдо мекунад.