Surat An-Najm — Ayat 17

1) Tegesing Tembung-Tembung ing Ayat

• مَا زَاغَ : ora miring, ora mlenggong, ora nyimpang saka sing kudune.
• الْبَصَرُ : pandulu, mripat, utawa penglihatan.
• وَمَا طَغَىٰ : lan ora kliwat wates, ora ngluwihi apa sing wis ditemtokake.

2) Katrangan Isine Ayat

Ayat iki nerangake kahanane Kanjeng Nabi Muhammad ﷺ nalika piyambakipun mirsani tanda-tanda kekuwasane Allah ing wayah wengi Isra' Mi'raj, mligine nalika mirsani Jibril ing wujud asline lan nalika mirsani sakedhik saka tanda-tanda agunging Pangeran. Ing kono, pandulune Kanjeng Nabi ﷺ ora miring menyang tengen utawa ngiwa, ora goyah, lan ora kliwat saka apa sing wis diparingi wates dening Allah. Piyambakipun tetep mantep, khusyuk, lan manut marang apa sing diprentahake. Dadi, ayat iki nggambarake kesempurnaan adab lan ketenangan Kanjeng Nabi ﷺ nalika nyekseni tanda-tanda kebesaran Allah. Ora ana pandulu sing nyimpang, ora ana sing ngluwihi wates, kabeh dilakoni kanthi kebak ketaatan lan ketenangan.

3) Piwulang lan Faedah

• Nuduhake yen Kanjeng Nabi Muhammad ﷺ iku pribadi sing khusyuk, mantep, lan ora gampang goyah nalika nyekseni tanda-tanda kekuwasane Allah.
• Ngajarake marang kita supaya bisa njaga pandulu lan ati saka samubarang sing ora pantes, ora miring marang hawa nafsu, lan ora kliwat saka wates sing wis ditemtokake agama.
• Nuwuhake rasa tresna marang Kanjeng Nabi ﷺ amarga piyambakipun dadi tuladha sing paling apik ing babagan ketaatan lan adab.
• Ngelingake yen saben mukmin kudu ngupayakake fokus marang kabecikan, ora kepencut marang barang sing ora ana gunane, lan tansah ngerti wates.
• Mbuktekake yen Islam mulangake tata krama sing alus, kalebu bab njaga pandulu, supaya urip dadi luwih tentrem lan mulya.