Surat An-Najm — Ayat 34

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• وَأَعْطَىٰ (wa a'thā): lan dheweke wis menehi.
• قَلِيلًا (qalīlan): sethithik.
• وَأَكْدَىٰ (wa akdā): lan dheweke mandheg utawa nyendhalake pemberiane; asale saka tembung "كَدْيَة" kang ateges lemah kang atos banget nganti ora bisa digali banyune, mula dadi kiasan wong kang bakhil lan pedhot kabecikane.

2) Tegese ayat iki sakabehe:

Ayat iki isih gegandhengan karo ayat sadurunge kang nyritakake bab wong kang mlengos saka ngibadah marang Allah lan mung menehi sethithik saka bandhane, banjur mandheg babar pisan ora gelem menehi maneh. Dheweke menehi mung sethithik, ora merga kepingin menehi kanthi tulus, nanging merga wis dadi watake bakhil lan kikir. Sawise menehi sethithik iku, dheweke langsung nyendhalake tangane lan ora nerusake kabecikane. Senajan mengkono, dheweke isih ngaku-ngaku awake resik lan mursid, kaya-kaya dheweke iku wong kang apik lan ora ana cacade. Mula ayat iki dadi teguran kanggo wong kang seneng ngetokake alesan lan ngaku apik, nanging nyatane bakhil lan ora gelem tetulung marang liyan.

3) Piwulang lan paedah kang bisa dijupuk saka ayat iki:

• Ayat iki mulangake yen menehi sethithik banjur mandheg iku dudu tandha wong kang loman, nanging tandha watak bakhil kang kudu diadohi.
• Wong kang bakhil asring nganggep awake dhewe resik lan apik, mula kita kudu ngati-ati supaya ora rumangsa wis cukup ngamal mung sethithik.
• Islam ngajak umate supaya tetep konsisten ing kabecikan, ora mung sepisan utawa sethithik, banjur mandheg.
• Sedekah lan tetulung marang liyan iku kudu ditindakake kanthi ikhlas lan terus-terusan, ora mung kanggo pamer utawa ngresiki jeneng.
• Ayat iki ngelingake yen bandha iku titipan saka Allah, mula kudu digunakake kanggo kabecikan, dudu kanggo nahan-nahan merga kikir.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita dadi luwih semangat ngamal lan tetulung, amarga Islam iku agama kang ngajak marang kabecikan lan loman marang sapadha-padha.