Ан-Наджм сүрәсе — Аять 34

Сүзләрнең мәгънәләре:

• Әгъта – бирде, бирү.
• Кәлилән – аз гына, бик аз.
• Әкдә – киселде, тукталды; бирүдән туктап, бүтән бирмәде.

Аять тәфсире:

Бу аятьтә Аллаһы Тәгалә Коръәнне инкяр итүче һәм үзен югары тотучы кешеләрнең берсе турында сөйли. Ул башта үз малыннан аз гына бирде, әмма соңыннан бирүдән туктады һәм ярдәм итүдән баш тартты. Аның бу эше бәхиллегеннән түгел, ә бәлки саранлыгыннан һәм начар холкыннан иде. Ул үзен мактап, тәкъва дип саный, ләкин чынлыкта ул биргән әзе дә ризалык өчен түгел, ә кешеләргә күренеп, үзен яхшы итеп күрсәтү өчен иде. Мондый кеше хак юлдан адашкан һәм Аллаһының рәхмәтеннән ерак.

Аятьтән алынган гыйбрәтләр:

1. Яхшылыкны эзлекле рәвештә эшләргә кирәк; бер генә тапкыр ярдәм итеп, аннан соң туктап калу — мөэмин холкы түгел.
2. Кеше үзен мактап, тәкъва дип санаса да, Аллаһы аның эшләренә карап хөкем итә; эшләр сүзләрдән өстен.
3. Биргән әҗерене югалтмас өчен, ярдәмне ихлас күңелдән, Аллаһы ризалыгы өчен генә эшләргә кирәк, күрсәтмә өчен түгел.
4. Саранлык һәм бирүдән туктау — кешене Аллаһыдан ераклаштыра торган начар сыйфатлар; мөэмин кеше бирүчән һәм юмарт булырга тиеш.