Surat An-Najm — Ayat 46

1. Tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• نُّطْفَةٍ (nuthfah): banyu mani utawa cairan sing dadi wiji manungsa.
• تَمْنَىٰ (tumnaa): dituduhake, diwutahake, utawa dilebokake ing rahim.

1. Tafsir ayat:

Gusti Allah SWT ngandhakake yen Panjenengane iku sing nitahake pasangan loro, yaiku lanang lan wadon, saka manungsa uga saka kewan. Kabeh mau asale saka sawijining cairan kanggo (nuthfah) sing diwutahake lan dilebokake ing rahim. Saka cairan sing sithik iki, Gusti Allah banjur nitahake makhluk anyar, lanang utawa wadon, minangka tandha kekuwasane Gusti Allah sing ora ana watese. Mula, ora ana sing kudu gumun yen Gusti Allah bisa nguripake manungsa maneh sawise mati, amarga nitahake saka wiji sing sithik wae Panjenengane bisa.

1. Faedah sing bisa dijupuk:

• Ayat iki ngelingake yen manungsa iku asale saka barang sing ringkih lan sithik, mula ora pantes yen sombong lan gumedhe.
• Gusti Allah iku Maha Kuwasa nitahake urip saka barang sing ora ana apa-apane, mula mesthi bisa nguripake manungsa ing dina kiamat.
• Kabeh proses lair saka wong tuwa iku bukti katresnane Gusti Allah marang manungsa, mula kudu disyukuri lan dadi sebab kanggo cedhak marang agama Islam.
• Ayat iki nuwuhake rasa tresna marang Al-Qur'an, amarga isine tansah ngandhani bab kekuwasane Gusti Allah kanthi cara sing gampang dimangerteni.