سوره قمر — آیه 11

معانی کلمات:

• «مُنْهَمِر»: آبی که بهشدت و پیوسته فرو میریزد و جریان دارد.

تفسیر آیه:

ما دعای نوح (علیهالسلام) را اجابت کردیم و درهای آسمان را با بارانی سیلآسا و پیاپی گشودیم؛ بارانی که بدون وقفه و با شدت تمام فرو میریخت. این باران چنان بود که زمین را درنوردید و با آبهای جوشان و فورانکنندهای که از دل زمین برآوردیم، در هم آمیخت و همهجا را فرا گرفت. این واقعه، تحقق اراده و تقدیر الهی برای نابودی قوم کافر و ستمکار بود؛ آنان که با شرک و طغیان خود، سزاوار چنین عذابی شدند. بدینسان، آسمان و زمین هر دو به یاری فرمان خدا برخاستند تا وعده عذاب آن قوم سرکش محقق گردد.

فواید و پیامهای آیه:

• این آیه نشان میدهد که خداوند دعای بندگان مخلص خود را اجابت میکند و در برابر صبر و استقامت آنان، یاری و نصرت خود را فرو میفرستد.
• قدرت بیپایان الهی در تسخیر آسمان و زمین و بهکارگیری آنها برای اجرای ارادهاش، ما را به تواضع و تسلیم در برابر او فرا میخواند.
• عذاب الهی برای کافران و ستمگران حتمی است و هیچ قدرتی نمیتواند در برابر فرمان خدا بایستد؛ پس عاقلانه آن است که انسان از راه شرک و طغیان دوری کند و به رحمت و مغفرت الهی پناه آورد.
• این داستان یادآور آن است که نجات و رستگاری تنها از آنِ مؤمنان و پیروان حق است؛ همانگونه که نوح (علیهالسلام) و همراهانش با سوار شدن بر کشتی نجات یافتند و کافران غرق در عذاب شدند.