Suurah Al-Qamar — Aayad 11

Macnaha Erayada:

• Fafatahnā: Waxaan furnay.
• Abwaaba al-samaa’: Albaabbada samada.
• Mā’in munhamir: Biyo badan oo xoog leh oo si isdaba joog ah ugu da’aya.

Tafsiirka:

Markii Nebi Nuux (nabadgelyo korkiisa ha ahaato) uu baryay Eebbe inuu ka gargaaro qoomkiisa, Eebbe waa ajiibay ducadiisa. Wuxuuna ku furmay albaabbada samada biyo aad u badan oo xoog leh, kuwaas oo si isdaba joog ah ugu da’ayay dhulka, isla markaana Eebbe ku tijaabiyay dadkii xadgudbay. Biyahaas waxay ahaayeen ciqaab ka timid samada, waxayna la kulmeen biyihii dhulka laga soo burqiyay, si ay u wada halaagaan dadkii shirk ku dhintay, taasoo ahayd qaddarkii Eebbe ku xukumay.

Faa’iidooyin laga qaadan karo aayaddan:

1. Ajiibista ducada: Aayaddan waxay ina tusinaysaa in Eebbe uu yahay mid ajiiba ducada addoomahiisa, gaar ahaan markay dhibaato ku xirto. Sidaa darteed, Muslimku waa inuu ku dadaalo baryada Eebbe, isagoo yaqiinsan in Eebbe maqlo oo ajiibo.
2. Ciqaabta shirkka: Waxay ina xusuusinaysaa in shirkku yahay dembi ugu weyn, isla markaana Eebbe uu ciqaabi karo dadka siyaalo kala duwan, sida biyaha halaagga ah, si dadku uga digtoonaadaan inay Eebbe la wadaajiyaan cibaadada.
3. Qaddarka Eebbe: Aayaddan waxay xaqiijinaysaa in wax kasta oo dhaca ay ku yimaadaan qaddarka iyo qadar Eebbe, isla markaana dadku awood uma laha inay ka baxsadaan amarradiisa markay timaado.
4. Baryada iyo toobadda: Waxay dadka ku boorrinaysaa inay ku soo noqdaan Eebbe oo ay toobad keenaan, maxaa yeelay Eebbe waa mid dulqaad leh oo ajiiba ducada ka hor ciqaabta, sida uu u ajiibay ducadii Nebi Nuux.