سوره رحمن — آیه 7

معانی کلمات:

• رَفَعَهَا: آن را بلند کرد و بالا برد.
• وَضَعَ: قرار داد و بر پا داشت.
• الْمِیزَانَ: ترازو و عدل؛ در اینجا به معنای عدالت و دادگری است که خداوند آن را در زمین برقرار کرده است.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه به دو نعمت بزرگ خود اشاره میکند: نخست، آسمان را که سقفی محکم و بلند بالای زمین است، با قدرت بیپایان خود برافراشت و آن را بدون هیچ ستونی نگه داشت تا مایه نظم و بقای جهان باشد. دوم، در زمین «میزان» یعنی عدل و داد را قرار داد و به بندگانش فرمان داد که در همه امور خود، از معاملات و قضاوتها گرفته تا روابط اجتماعی، بر اساس انصاف و عدالت رفتار کنند. این عدالت، همان ترازویی است که خداوند برای سنجش اعمال و حقوق مردم وضع کرده است تا ظلم و ستم در میان انسانها ریشهکن شود و جامعه بر پایه حق و انصاف استوار گردد. بنابراین، همانگونه که آسمان با ارتفاع و نظم خود نشانهای از قدرت خداست، عدالت نیز نشانهای از حکمت و رحمت او در زمین است.

فواید و پیامهای آیه:

• عدالت، پایه و اساس نظام آفرینش است و خداوند آن را همتراز با برافراشتن آسمان قرار داده است؛ پس مؤمن باید در تمام زندگی خود عدالت را پیشه کند و هرگز از آن منحرف نشود.
• این آیه ما را به شکرگزاری از نعمت نظم آسمان و نعمت عدالت دعوت میکند و میآموزد که همانگونه که آسمان بدون نظم فرو میپاشد، جامعه نیز بدون عدالت از هم میگسلد.
• خداوند با ذکر عدالت در کنار آفرینش آسمان، نشان میدهد که دین اسلام دین تعادل و دادگری است و هیچ مسلمانی نباید در گفتار، رفتار یا قضاوت خود ستم روا دارد.
• این آیه انگیزهای برای مؤمنان است تا در برابر ظلم بایستند و با برقراری عدل، به آبادانی زمین و رضایت پروردگار کمک کنند، چرا که عدالت، امانت الهی در زمین است.