Surat Al-Waqi'ah — Ayat 62

1. Tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• النَّشْأَةَ: Tumitah, dumadi, utawa proses penciptaan.
• الْأُولَىٰ: Sing kapisan, sing wiwitan.
• فَلَوْلَا: Lah kok ora, mesthine, apa ora.
• تَذَكَّرُونَ: Padha ngeling-eling, padha njupuk pelajaran.

1. Tafsir ayat:

Ing ayat iki, Allah SWT ngandhani manungsa menawa dheweke wis mesthi ngerti lan ngalami kepiye anggone Allah nitahake dheweke ing wiwitan. Sadurunge lair, manungsa iku ora ana apa-apa, banjur Allah nitahake saka ora ana dadi ana, saka bot repot dadi urip. Kabeh iku bukti sing cetha babagan kekuwatane Allah.

Mula, Allah banjur ngajak manungsa supaya mikir lan njupuk pelajaran: yen Allah bisa nitahake manungsa sepisanan saka ora ana, mesthi Allah uga bisa nitahake manungsa maneh sawise mati, yaiku ing dina kebangkitan. Dadi, ayat iki ngelingake supaya manungsa ora lali marang kekuwatane Allah lan gelem mikir babagan urip sawise mati.

1. Faedah-faedah sing bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake yen manungsa kudu gelem mikir lan njupuk pelajaran saka apa sing wis dialami, ora mung liwat wae.
• Kanthi ngeling-eling babagan penciptaan sing kapisan, manungsa bisa tambah yakin marang kekuwatane Allah, kalebu kekuwatane nguripake maneh wong sing wis mati.
• Ayat iki nuwuhake rasa syukur lan eling marang asal-usule manungsa, supaya ora sombong lan tansah cedhak marang Allah.
• Iki dadi dorongan kanggo iman marang dina akhirat, amarga kabeh iku bukti yen Allah iku Maha Kuwasa lan Maha Nguripake.
• Kanggo wong sing gelem mikir, ayat iki dadi dalan kanggo nambah iman lan katresnan marang Islam lan Al-Qur'an, amarga Al-Qur'an ngandhani bab-bab sing nyata lan bisa dimangerteni dening akal.