Сураи Аль-Вакиа — Оят 62

1. Маънои калимаҳо:

— «النَّشْأَةَ»: офариниш, пайдо кардан, эҷод.

— «الْأُولَىٰ»: нахустин, аввалин.

— «فَلَوْلَا»: пас чаро, пас чаро на.

— «تَذَكَّرُونَ»: панд мегиред, ба ёд меоваред, ибрат мегиред.

1. Тафсири оят:

Аллоҳ таоло дар ин оят ба бандагони худ мефармояд, ки шумо бешубҳа медонед ва дидаед, ки чӣ гуна Аллоҳ шуморо бори нахуст офарид, дар ҳоле ки пеш аз он ҳеҷ чиз набудед. Ин офариниши аввалин барои шумо равшан ва маълум аст. Пас чаро аз ин ҳодисаи бузург панд намегиред ва ба ёд намеоваред, ки ҳамон Зоте, ки шуморо бори аввал аз нестӣ ба ҳастӣ овард, тавоност дорад, ки шуморо пас аз марг бозгардонад ва дубора зинда кунад? Оё ин қудрати бепоёни Аллоҳро намебинед ва аз он ибрат намегиред? Ин оят даъват мекунад, ки инсон ба оғози офариниши худ андеша кунад ва аз он барои имон ба ҳаёти охират ва ҳисобу китоби рӯзи қиёмат далел гирад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят ба инсон нишон медиҳад, ки офариниши аввалини ӯ далели равшани қудрати Аллоҳ аст ва ҳамон Зоте, ки ӯро аз нестӣ офарид, метавонад ӯро пас аз марг дубора зинда кунад.

— Оят инсонро ба андеша ва тафаккур дар бораи офариниши худ даъват мекунад, то ки ба бузургии Аллоҳ пай барад ва имон ва бовариаш ба Қиёмат қавӣ гардад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳаёти дунё ва офариниши мо беҳуда нест, балки ҳамаи ин далели ҳикмати Аллоҳ ва рӯзи ҷазо ва подош аст.

— Ин оят муҳаббати инсонро ба ислом ва Қуръон зиёд мекунад, зеро Қуръон бо далелҳои равшан ва мантиқи содда инсонро ба ростӣ ва имон ҳидоят мекунад.

— Аз ин оят мефаҳмем, ки Аллоҳ таоло мехоҳад бандагонаш бо андеша ва пандгирӣ ба Ӯ имон оваранд ва аз ғафлат ва бехабарӣ дур шаванд.