سوره واقعه — آیه 62

معانی کلمات:

• النَّشْأَةَ الْأُولَىٰ: آفرینش نخستین، یعنی خلقت انسان در آغاز از نطفه و مراحل جنینی.
• فَلَوْلَا: پس چرا؟ / هلا (برای تحریض و ترغیب به کاری).
• تَذَكَّرُونَ: پند گرفتن، عبرت گرفتن و به یاد آوردن.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه به انسانها یادآوری میکند که شما بهخوبی میدانید و آگاهید که چگونه برای نخستین بار شما را آفریدیم، در حالی که هیچ نبودید و از خاک و نطفهای ناچیز خلق شدید. شما این خلقت اولیه را مشاهده کردهاید و از آن خبر دارید؛ پس چرا نمیاندیشید و پند نمیگیرید؟ اگر به این آفرینش نخستین که خودتان شاهد آن بودهاید، توجه کنید، درخواهید یافت که خدایی که توانست شما را از هیچ بیافریند و از نطفهای بیارزش به این شکل کامل و زیبا درآورد، قطعاً بر بازآفرینی شما پس از مرگ نیز تواناست. پس چرا از این حقیقت غافلید و به روز رستاخیز ایمان نمیآورید؟ این آیه انسان را به تفکر در آفرینش خودش دعوت میکند تا از طریق شناخت خلقت نخستین، به قدرت بیپایان خداوند پی ببرد و به معاد و زندگی دوباره ایمان بیاورد.

فواید و درسهای آیه:

• شناخت آفرینش نخستین، بهترین دلیل بر امکان و وقوع آفرینش دوباره است؛ کسی که از هیچ، انسان را آفرید، بر بازگرداندن او پس از مرگ نیز تواناست.
• انسان باید همواره در آفرینش خود و شگفتیهای خلقتش بیندیشد تا ایمانش به خداوند و روز قیامت قویتر شود.
• غفلت از نشانههای قدرت خداوند در وجود خود انسان، بزرگترین مانع برای رسیدن به ایمان و یقین است.
• این آیه انگیزهای برای شکرگزاری از نعمت وجود و حیات است و انسان را به استفاده درست از این فرصت برای بندگی و تقوا دعوت میکند.