Сураи Аль-Вакиа — Оят 63

1. Маънои калимаҳо:

• أَفَرَأَيْتُم (афараайтум): Оё дидаед? Оё андешидаед? Оё таваҷҷуҳ кардаед?
• مَا تَحْرُثُونَ (мо таҳруҷун): Он чиро, ки шумо мекоред ё заминро барои кишт мешӯред.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят бандагонро ба андеша ва тадаббур даъват мекунад ва мефармояд: Оё шумо ба он чи кишт мекунед ва ба замин мепошед, назар кардаед? Оё шумо онро мерӯёнед ва парвариш медиҳед, ё ин ки Мо онро мерӯёнем? Ҳақиқат ин аст, ки шумо танҳо тухмро дар замин мегузоред ва заминро мешӯред, аммо он ки дар дохили замин он тухмро мешукуфонад, сабз мекунад ва ба растании пурбор табдил медиҳад, танҳо Худованд аст. Агар Мо бихоҳем, метавонем он киштро хушку беҳосил гардонем, ки аз он ҳеҷ суде набаред ва он гоҳ шумо дар ҳайрат ва таассуф монда, мегӯед: Мо зиёнкор шудем ва аз ризқ маҳрум гардидем. Пас, бояд бидонед, ки афзункунанда ва рӯёнандаи зироат танҳо Аллоҳ аст, на шумо.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят бандагонро ба тафаккур дар бораи неъматҳои Худованд, бахусус неъмати зироат ва ризқ, даъват мекунад.
• Он нишон медиҳад, ки қудрати инсон маҳдуд аст ва ҳама чиз ба ирода ва қудрати Аллоҳ вобаста аст.
• Ин оят дар дили инсон шукргузорӣ ва тавозуъро парвариш медиҳад, зеро ӯ мефаҳмад, ки ҳосили кишташ натиҷаи кӯшиши худи ӯ танҳо нест, балки лутфу марҳамати Худованд аст.
• Он инсонро аз ғурур ва худписандӣ бозмедорад ва ба ӯ меомӯзад, ки ҳамеша ба Аллоҳ таваккал кунад.
• Ин оят ба инсон ҳушдор медиҳад, ки неъматҳои Худованд метавонанд дар як лаҳза аз байн раванд, бинобар ин бояд қабл аз аз даст додан қадри онҳоро донад ва шукргузор бошад.
• Ин оят исломро ҳамчун дини тафаккур, шукр ва тавозуъ муаррифӣ мекунад ва дили инсонро ба сӯи Худованди Меҳрубон ҷалб менамояд.