Сураи Аль-Вакиа — Оят 86

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят фаҳмиши онҳо зарур аст:

• فَلَوْلَا (фалавло): ҳарфи таҳзиз ва ташвиқ аст, ки маънои "пас чаро" ва "пас набошад" -ро мерасонад ва барои водор кардан ба анҷом додани коре истифода мешавад.
• إِن كُنتُمْ (ин кунтум): агар шумо бошед.
• غَيْرَ مَدِينِينَ (ғайра мадӣнӣн): ғайри ҳисобшудагон ва ҷазо додашудагон; яъне касоне, ки барои аъмолашон мавриди ҳисобу китоб ва муҷозот қарор намегиранд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ба инкоркунандагони қиёмат ва ҳисобу китоб рӯй оварда, мефармояд: агар шумо чунин гумон доред, ки баъд аз марг зинда намешавед ва барои аъмолатон ҳисобу ҷазо намешавед, пас чаро ҳангоме ки ҷони касе ба гулӯяш мерасад ва шумо дар канори ӯ истодаед, онро ба бадани ӯ барнамегардонед? Агар шумо дар даъвои худ ростқавл ҳастед ва ҳеҷ ҳисобу китобе дар пеш нест, бояд битавонед рӯҳро ба ҷасад баргардонед. Аммо шумо ҳаргиз қодир ба ин кор нестед. Ин нишонаи он аст, ки зиндакунӣ баъд аз марг ва ҳисобу китоб ҳақ аст ва онро танҳо Худои тавоно анҷом медиҳад.

1. Фавоиде, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон месозад:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон бо далелҳои равшан ва мантиқи қатъӣ сухан мегӯяд ва инсони ҳақҷӯро ба андеша водор мекунад.
• Низоми ҳаёт ва марг танҳо дар дасти Худованд аст; ҳеҷ кас наметавонад ҷонеро баргардонад ё аз марг наҷот диҳад, ва ин бузургии Парвардигорро нишон медиҳад.
• Бовар ба рӯзи ҳисобу китоб инсонро ба некӣ ва адолат ҳидоят мекунад ва аз зулму беадолатӣ бозмедорад.
• Қуръон инсонро ба тафаккур ва ҳақиқатҷӯӣ даъват мекунад, на ба тақлиди кӯр-кӯрона; ва ҳар касе бо дили кушода ба он гӯш диҳад, роҳи ҳақро меёбад.
• Ин оят умед ва тасаллиро дар дили муъмин зиёд мекунад, ки ҳеҷ амали некӯ беподош намемонад ва ҳеҷ бадӣ беҷазо намемонад, ва ин адолати Худовандро собит мекунад.