Сураи Аль-Анам — Оят 17

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшанӣ талаб мекунанд:

• يَمْسَسْكَ — туро ламс кунад, яъне ба ту бирасад.
• ضُرّ — зарар, бало, касалӣ, фақирӣ ва монанди он.
• كَاشِفَ — дуркунанда, бартарафкунанда.
• بِخَيْرٍ — некӣ, неъмат, сиҳатӣ, сарват ва монанди он.
• قَدِيرٌ — тавономанда, ки аз ҳар чизе тавонотар аст.

1. Тафсири оят:

Агар Худованди Таоло ба ту — эй инсон — зараре расонад, аз қабили беморӣ, фақирӣ ё дигар балоҳо, пас ҳеҷ кас нест, ки он зарарро аз ту дур кунад, магар Худи Ӯ. Ва агар ба ту некӣ ва неъмате расонад, аз қабили сиҳатӣ, сарват ва осоиш, пас ҳеҷ кас нест, ки онро аз ту боздорад ё битавонад фазлу неъмати Ӯро рад кунад. Ӯ бар ҳар чиз тавономанда аст ва ҳеҷ чиз аз қудрати Ӯ берун нест.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамаи корҳо ба дасти Худованди Ягона аст. Ҳеҷ кас наметавонад зарарро дур кунад ё неъматро боздорад, магар бо иродаи Ӯ.
• Вақте ба мо балое мерасад, бояд танҳо ба Худо таваккул кунем ва аз Ӯ ёрӣ бихоҳем, зеро танҳо Ӯст, ки мушкилотро ҳал мекунад.
• Вақте ба мо неъмате мерасад, бояд шукргузор бошем ва бидонем, ки ин аз фазли Худост, на аз қуввату тавоноии худи мо.
• Ин оят дили инсонро ором мекунад ва ба ӯ умед мебахшад, ки ҳамеша дар паноҳи Худованди Меҳрубон аст.
• Қуръон моро ба тавҳид — ягонагии Худо — даъват мекунад ва ин боиси озодӣ аз бандагии ғайри Худо ва пайравӣ аз ҳақиқат мегардад.