Сураи Аль-Анам — Оят 24

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «انظُرْ»: бингар, тааммул кун.
• «كَذَبُوا عَلَىٰ أَنفُسِهِمْ»: бар зидди худи худ дурӯғ гуфтанд, яъне изҳори барраат карданд аз ширке, ки дар дунё доштанд.
• «ضَلَّ»: гум шуд, нест шуд, аз даст рафт.
• «مَا كَانُوا يَفْتَرُونَ»: он чизе, ки онҳо ба дурӯғ месохтанд, яъне шарикон ва ширкеро, ки ба Худо нисбат медоданд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки дар охират узрҳои ноҳақ меоранд ва ширки худро инкор мекунанд, Худованди мутаъол ба Расули Худ (с) мефармояд, ки бингар ва тааммул кун, ки ин мушрикон чӣ гуна бар зидди худи худ дурӯғ мегӯянд ва ҳақиқатро пинҳон мекунанд. Онҳо дар дунё ба Худо шарик месохтанд ва ба бутҳо умед доштанд, аммо дар охират аз ширки худ безорӣ изҳор мекунанд ва мегӯянд, ки мо мушрик набудем. Ин изҳори барраат ва инкор, дурӯғест бар зидди нафси худ, зеро онҳо дар дунё бо амали худ ширкро собит карда буданд. Ва он чизе, ки онҳо ба дурӯғ месохтанд — яъне шарикон ва шафоати онҳо — аз назарашон гум мешавад ва онҳоро танҳо мегузорад. Ҳеҷ кадом аз он бутҳо ва маъбудони сохта ба онҳо фоидае намерасонанд ва шафоате, ки ба онҳо умед доштанд, нест мешавад. Ин ҳолат нишон медиҳад, ки ширк ва дурӯғ дар охират ҳеҷ асосе надорад ва инсонро танҳо ва бе ёвар мегузорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд дар дунё аз ширк ва дурӯғ парҳез кунад, зеро рӯзе хоҳад расид, ки ҳақиқат ошкор мешавад ва ҳеҷ узре пазируфта намешавад.
• Қуръон моро огоҳ мекунад, ки ба ғайр аз Худои ягона ба касе дил набандем ва ба шафоати сохта умед набандад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Худо одил аст ва ҳар кас натиҷаи амали худро мебинад.
• Инсон бояд ҳамеша ростгӯй бошад ва аз дурӯғ ба нафси худ парҳез кунад, зеро дурӯғ ба худ зарар мерасонад.
• Қуръон моро ба тааммул ва андеша даъват мекунад, то аз сарнавишти гузаштагон ибрат гирем ва роҳи ростро интихоб кунем.
• Ин оят дилҳоро ба тавҳид ва ихлос наздик мекунад ва моро ба сӯи Худои ягона ҳидоят менамояд.