Сураи Аль-Анам — Оят 67

1. Маънои калимаҳо:

• نَبَإٍ (набаъ): хабар, огоҳӣ.
• مُسْتَقَرٌّ (мустақарр): ҷойи қароргирӣ, анҷом, сарнавишт ва вақти муайяни ба вуқӯъ пайвастан.
• وَسَوْفَ تَعْلَمُونَ (ва савфа таъламун): ва ба зудӣ хоҳед донист.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят мефармояд, ки ҳар хабар ва паёмро вақти муайян ва ҷойи қарори худ аст; ҳеҷ хабар ва ҳодисае беҳикмат ва бесарнавишт намемонад. Ҳар иттилоъ ва ҳар ваъдае, ки дода шудааст, дар вақти муқарраршудаи худ ба вуқӯъ мепайвандад ва ҳақиқаташ ошкор мегардад. Дар он вақт рост аз дурӯғ ва ҳақ аз ботил ҷудо мешавад. Ин оят ҳамчунин ба касоне, ки паёмҳои осмонӣ ва огоҳиҳои динӣро инкор мекарданд, таҳдид аст: ба зудӣ онҳо натиҷаи амалҳои худро хоҳанд донист ва он гоҳ ки азоб ва ҳисоби Худо фаро мерасад, ҳақиқат барояшон равшан мегардад. Ҳамин тавр, ин оят ба ҳамаи одамон хотиррасон мекунад, ки ҳар гуфтор ва кирдори инсон дар пеши Худо сабт аст ва вақти ҷазо ва подоши он муайян аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба инсон таскин медиҳад, ки ҳеҷ чиз дар ин ҷаҳон беҳисоб ва беанҷом намемонад; ҳар ҳақиқат дар вақти худ ошкор мешавад.
• Он моро водор мекунад, ки ба ваъдаҳои Худо бовар дошта бошем ва аз шитоб дар доварӣ худдорӣ кунем.
• Ин оят ба муъмин эътимод мебахшад, ки ҳақ дар ниҳоят пирӯз мешавад ва ботил нест мегардад.
• Он ҳамчунин ҳушдор аст барои онҳое, ки ҳақро инкор мекунанд, ки рӯзе ҳақиқат ба онҳо равшан хоҳад шуд ва пушаймонӣ суде нахоҳад дошт.
• Ин оят моро ба сӯи сабр, адолат ва бовар ба ҳисоби рӯзи қиёмат ҳидоят мекунад ва дар дилҳо муҳаббати дин ва Қуръонро зиёд мегардонад.