Сураи Аль-Калам — Оят 24

1. Маънои калимаҳо:

— «أَن»: ҳарфи тафсир, яъне «ки» ё «ба он ки».

— «لَا يَدْخُلَنَّهَا»: «ҳаргиз ворид нашавад ба он (боғ)». «Нун»-и таъкид барои таъкиди манъ аст.

— «الْيَوْمَ»: «имрӯз», яъне рӯзи ҳосилгирӣ.

— «عَلَيْكُم»: «бар шумо», яъне ба зарари шумо ва бо иҷозати шумо.

— «مِسْكِينٌ»: «мискин», яъне шахси ниёзманду бенаво.

1. Тафсири оят:

Худованд хабар медиҳад, ки соҳибони боғ ҳангоми рафтан ба сӯи он, оҳиста ба якдигар мегуфтанд ва якдигарро тавсия мекарданд, ки имрӯз ҳеҷ мискинеро нагузоранд, ки ба боғи онҳо ворид шавад ва аз меваи он баҳра барад. Онҳо қасд доштанд, ки ҳосили боғро танҳо байни худ тақсим кунанд ва ҳеҷ чиз ба бенавоён нарасонанд. Ин гуфтор ва ин ният, нишонаи бухлу ҳирси онҳо ва фаромӯш кардани ҳаққи мискинон буд. Дар ин оят наҳйи сахт ва таъкиди шадид вуҷуд дорад, ки мискин набояд аз ризқи онҳо маҳрум шавад; зеро Худованд ризқро барои имтиҳон додааст ва дар моли соҳибон ҳаққи ниёзмандон ҳаст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро тарбият мекунад, ки дар молу ҳосили худ ҳаққи бенавоёнро фаромӯш накунем ва ба онҳо кӯмак расонем.

— Бухл ва манъ кардани мискин аз ризқи Худо сабаби нобудшавии неъматҳо мегардад, чунон ки дар идомаи сура ба он ишора шудааст.

— Ислом дини меҳрубонӣ ва ғамхорӣ ба ниёзмандон аст; ҳар ки ба мискин раҳм кунад, Худованд ба ӯ баракат медиҳад.

— Қуръон моро ба адолат, саховат ва шукргузорӣ даъват мекунад ва аз худписандӣ ва худхоҳӣ бозмедорад.

— Ин оят ҳамчунин ёдовар мешавад, ки неъматҳои дунё озмоишанд ва бояд дар роҳи хайр сарф шаванд, то ки дар охират сабаби саодат гарданд.