Сураи Аль-Хакка — Оят 14

1. Маънои калимаҳо:

• وَحُمِلَتِ: ва бардошта шуд, кӯчонида шуд.
• دُكَّتَا: кӯбида шуданд, реза-реза гардиданд.
• دَكَّةً وَاحِدَةً: як зарбаи ягона, як кӯбиши якбора.

1. Тафсири оят:

Ҳангоме ки нафаси якуми сур бардошта мешавад — ҳамон нафасе, ки бо он ҷаҳони фонии ин дунё ба поён мерасад — замин ва кӯҳҳо аз ҷойҳои худ бардошта мешаванд. Пас онҳо бо як зарбаи сахт ва ягона кӯбида мешаванд, то ки пора-пора гарданд ва ҳамаи қисмҳои замину кӯҳҳо аз ҳам ҷудо шаванд. Ин зарба чунон пурзӯр аст, ки такрор намешавад ва ҳеҷ чиз дар баробари он истодагӣ карда наметавонад. Дар он лаҳза Қиёмат барпо мешавад ва тамоми сохтори ин ҷаҳон фурӯ мерезад.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки қудрати Худованд болотар аз ҳама чиз аст; ҳар чизе, ки ба назари мо устувору абадӣ менамояд, рӯзе фурӯ хоҳад рехт.
• Ёдоварӣ мекунад, ки ин дунё ҷои гузар аст, на ҷои мондан; пас бояд барои охират тайёрӣ бигирем.
• Меҳрубонии Худоро нишон медиҳад, ки пеш аз рӯзи сахти Қиёмат моро огоҳ кардааст, то тавба кунем ва ба роҳи рост баргардем.
• Ин оят дилро нарм мекунад ва ба инсон ҳисси фурӯтанӣ нисбат ба Парвардигор мебахшад, зеро ҳамаи бузургии дунё дар як лаҳза нест мешавад.
• Ваъдаи адлу ҳисоби Худо дар он рӯз ба мо умед мебахшад, ки ҳеҷ некӣ ва бадӣ бе ҷазо намемонад.