سوره حاقه — آیه 14

معانی کلمات:

• حُمِلَت: برداشته شد، از جای کنده شد.
• فَدُکَّتَا: پس کوبیده و خرد شدند (تثنیه برای زمین و کوهها).
• دَکَّةً وَاحِدَةً: یک کوبیدن و درهمکوبیدنِ واحد و شدید که تکرار ندارد.

تفسیر آیه:

در این آیه، خداوند متعال یکی از صحنههای هولناک روز قیامت را ترسیم میکند: زمانی که نفخهی اول در «صور» دمیده میشود و نظام جهان درهم میریزد، زمین و کوهها از جای خود برداشته میشوند و با یک ضربه و کوبیدنِ واحد و بسیار شدید، درهم کوبیده و خرد میشوند؛ بهگونهای که ذرات آنها از هم متلاشی شده و بهصورت غباری پراکنده درمیآید. این دقّت و کوبیدن، آنچنان سخت و یکپارچه است که هیچ مقاومتی در برابر آن نیست و تمام پستیها و بلندیهای زمین و استوارترین کوهها، یکسان و نرم و ریز میشوند. این صحنه، نشانهای از قدرت بیپایان خداوند است که همهی مخلوقات، حتی عظیمترین آنها، در برابر ارادهاش ذرهای بیش نیستند و هیچ چیز از فرمان او خارج نیست.

فواید و پیامهای آیه:

• این آیه، عظمت و قدرت بیمنتهای خداوند را به ما میشناساند؛ خدایی که میتواند زمین و کوههای استوار را با یک فرمان، درهم بکوبد و جهانی نو بسازد.
• یادآوری این صحنهها، دل انسان را از وابستگی به دنیای مادی و مغرور شدن به قدرت و ثروت بازمیدارد و او را بهسوی تواضع و آمادگی برای روز حساب سوق میدهد.
• ایمان به وقوع چنین روزی، انسان را به انجام اعمال نیک و پرهیز از گناه ترغیب میکند و امید به رحمت الهی و پاداش صالحان را در دل زنده نگه میدارد.
• این آیه، درس عبرتی است که هیچ قدرت و استحکامی در برابر ارادهی خداوند پایدار نیست؛ پس تنها تکیهگاه واقعی، خداوند متعال است.