Сураи Аль-Хакка — Оят 26

1. Маънои калимаҳо:

— «أَدْرِ»: бидонам, огоҳ шавам.

— «حِسَابِيَهْ»: ҳисоби ман, яъне ҳисобу китоби аъмоли ман дар рӯзи қиёмат.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз суханони касонест, ки дар рӯзи қиёмат номаи аъмолашон ба дасти чапашон дода мешавад. Онҳо аз сахтии ҳисобу китоб ва аз натиҷаи аъмоли бади худ ба танг омада, бо пушаймонӣ ва ҳасрат мегӯянд: «Кошки номаи аъмоламро нагирифта будам ва намедонистам, ки ҳисоби ман чӣ гуна хоҳад буд». Ин суханон нишонаи ниҳояти надомат ва андӯҳи онҳост, зеро дар он лаҳза онҳо мефаҳманд, ки ҳисоби аъмолашон ба ҷазои дардовар ва зиёнкорӣ анҷом меёбад. Онҳо орзу мекунанд, ки кош аз ин ҳисобу китоб огоҳ намешуданд ва намедонистанд, ки саранҷоми корҳояшон чӣ хоҳад шуд, то ин қадар азоб ва ҳасратро ҳис намекарданд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат ҳақ аст ва ҳисобу китоби аъмол ҳатман сурат мегирад.

— Он моро тарғиб мекунад, ки пеш аз фаро расидани он рӯз аъмоли нек анҷом диҳем ва аз гуноҳу хатоҳо тавба кунем.

— Ин оят нишон медиҳад, ки пушаймонӣ дар охират суд надорад ва бояд дар ҳаёти дунё ба фикри оқибати худ бошем.

— Ҳамчунин ин оят ба мо меомӯзад, ки неъмати огоҳӣ аз ҳисобу китоб ва имкони тавба дар дунё яке аз бузургтарин лутфҳои Худованд аст, пас бояд қадри онро донем ва ба сӯи некиҳо шитоб кунем.