Сураи Аль-Араф — Оят 116

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أَلْقُوا: биафканед, партоед.
• سَحَرُوا أَعْيُنَ النَّاسِ: чашмони мардумро ҷоду карданд, яъне бинои мардумро аз дарки ҳақиқат гардониданд ва ба онҳо чизеро нишон доданд, ки дар воқеъ вуҷуд надошт.
• وَاسْتَرْهَبُوهُمْ: мардумро ба сахтӣ тарсонданд ва ба ҳарос андохтанд.
• سِحْرٍ عَظِيمٍ: ҷодуи бузург ва азим дар санъати худ.

1. Тафсири оят:

Мӯсо (алайҳис-салом) ба ҷодугарон гуфт: «Шумо биафканед!» Вай ба ёрии Парвардигораш боварӣ дошт ва аз онҳо наметарсид. Пас вақте ки онҳо танобҳо ва асоҳои худро партофтанд, чашмони мардумро ҷоду карданд; яъне бинои одамонро аз дарки ҳақиқат гардониданд, то ки он чиро мебинанду ҳақиқат мепиндоштанд, танҳо як навъ фиреб ва хаёл буд, на воқеият. Онҳо мардумро ба сахтӣ тарсонданд ва ҳаросу ваҳшат дар дилҳояшон андохтанд, зеро мардум гумон карданд, ки он танобҳо ва асоҳо ба морҳои зинда табдил ёфтаанд. Ҷодугарон бо ҷодуи бузург ва дар санъати худ бениҳоят қавӣ зоҳир шуданд. Ин ҳама бо иҷозати Аллоҳ буд, то ҳақиқати кори онҳо барои мардум равшан гардад ва мӯъҷизаи Мӯсо (алайҳис-салом) бар ҷодуи онҳо ғолиб ояд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқати ҷоду танҳо фиреб ва хаёл аст, на таъсири воқеӣ ба ҳақиқати ашё; ва ҳақиқати ҳақ бояд ҳамеша ғолиб бошад.
• Боварии комили Мӯсо (алайҳис-салом) ба ёрии Аллоҳ ва оромии дили ӯ дар рӯ ба рӯи ҷодугарони бузург намунаест барои ҳар мӯъмин, ки бояд ба Аллоҳ таваккул кунад.
• Аллоҳ таоло ҳатто амалҳои бузурги ботилро иҷоза медиҳад, то сипас ҳақиқат равшан шавад ва ҳуҷҷат бар мардум тамом гардад.
• Қуръон ҳодисаҳои таърихиро бо услуби равшан ва пурфоида баён мекунад, то мардум аз онҳо ибрат гиранд ва ба роҳи рост ҳидоят шаванд.
• Ин оят даъват мекунад, ки инсон ба зоҳири корҳо фирефта нашавад, балки бо чашми босират ҳақиқатро бинад ва ба Аллоҳ паноҳ барад.