Сураи Аль-Араф — Оят 117

1. Маънои калимаҳо:

• «أَوْحَيْنَا»: илҳом кардем, фармон додем ба тариқи пинҳонӣ.
• «أَلْقِ»: биандоз, парто.
• «عَصَاكَ»: асои худ.
• «تَلْقَفُ»: мебалъад, фурӯ мебарад.
• «مَا يَأْفِكُونَ»: он чиро, ки бо сеҳру найранг сохтаанд ва дурӯғ мебошад.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ба банда ва паёмбари худ Мӯсо (алайҳис-салом) дар он мавқеи бузург ваҳй кард, ки асои худро биандозад. Пас Мӯсо асои худро андохт, ногоҳ он асо ба мори азиме табдил ёфт, ки ҳамаи он танобҳо ва асоҳои сеҳргаронро, ки онҳо бо найрангу фиреб сохта буданд, фурӯ мебурд ва нест мекард. Сеҳргарон мехостанд мардумро гумроҳ кунанд ва чунин нишон диҳанд, ки ин чизҳо ҳақиқатан морҳои зинда ҳастанд, аммо онҳо дурӯғ ва ботил буданд. Худованд бо ин мӯъҷизаи равшан ҳақро аз ботил ҷудо кард ва нишон дод, ки сеҳру найранг дар баробари қудрати Ӯ нотавон аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд паёмбаронашро ҳамеша дастгирӣ мекунад ва бо мӯъҷизаҳо тасдиқ менамояд.
• Ҳақ ҳамеша ғолиб аст ва ботилу найранг, ҳарчанд бузург намояд, дар ниҳоят мағлуб мешавад.
• Ин оят даъват мекунад, ки инсон ба Худованд таваккул кунад ва аз сеҳру фиреб дурӣ ҷӯяд.
• Қудрати Худованд бепоён аст; Ӯ метавонад чизеро, ки оддӣ ва беҷон аст, ба воситаи мӯъҷиза ба чизе табдил диҳад, ки ҳамаро ба ҳайрат оварад.
• Ин воқеа сабақест барои муъминон, ки бояд ба ваҳй ва паёмбарон бовар кунанд ва аз роҳи гумроҳӣ эмин бошанд.