ሱረቱ አል-አዕራፍ — አንቀጽ 57

የቃላት ፍች፡-

• “ቡሽረን” ማለት ዝናብን አብሳሪዎች/አበሳሪዎች ማለት ነው።
• “በይነ የደይሂ” ማለት በፊቱ/ቀዳሚ ማለት ነው።
• “አቀለት” ማለት ተሸከመች/አነሳች ማለት ነው።
• “ሲሓበን ሲቃለን” ማለት በውሃ የከበዱ ደመናዎችን ማለት ነው።
• “ሜይቲን” ማለት ደረቅ መሬት/የሞተች ምድር ማለት ነው።

የአንቀጹ ትርጉም እና ማብራሪያ፡-

አላህ ሱብሃነሁ ወተዓላ ያ ነው ነፋሶችን የዝናብ አብሳሪዎች አድርጎ የሚልክ። እነዚህ ነፋሶች ከቸርነቱ (ከዝናብ) በፊት ለፍጡራን መልካም ዜና ይሆናሉ። ነፋሶቹ በውሃ የከበዱትን ደመናዎች ሲሸከሙ፣ ወደ ደረቅና ህያው ያልሆነች ምድር እንነዳቸዋለን። በዚያች ምድር ላይ ውሃን እናወርዳለን፣ በዚያም ውሃ ሁሉንም ዓይነት ፍሬዎችን እናበቅላለን። ልክ ይህን የሞተችውን ምድር በዝናብ ህያው እንደምናደርግ፣ ሙታንንም ከመቃብራቸው ህያው አድርገን እናወጣለን። ይህን ያደረግነው ተገንዝባችሁ የአላህን ችሎታ እንድታምኑና ወደ ትንሳኤ እንድትዘጋጁ ነው።

ከአንቀጹ የምንማራቸው ትምህርቶችና ጥቅሞች፡-

1. ይህች አንቀጽ የአላህን ታላቅ ኃይል በተፈጥሮ ክስተቶች ውስጥ ያሳያል፤ የሞተች ምድር በዝናብ ህያው መሆኗ የትንሳኤው ማስረጃ ነው።
2. አንቀጹ የመጨረሻውን ቀን እንድናምን ያበረታታል፤ ዓለምን የፈጠረው አላህ ሙታንን ማስነሳት ይችላል።
3. በአላህ ቸርነት ተስፋ ማድረግን ያስተምራል፤ ነፋሶች የዝናብ አብሳሪዎች እንደሆኑ ሁሉ፣ የአላህ ቸርነትም ከመከራ በኋላ ይመጣል።
4. የተፈጥሮን ክስተቶች በማሰብ ወደ አላህ እንድንመለስ እና እንድናስተውል ይጋብዛል፤ በዙሪያችን ያለው ፍጥረት ሁሉ የአላህ ታላቅነት ማስረጃ ነው።
5. አንቀጹ የአላህን ቸርነት እና ርህራሄ ያሳያል፤ ለፍጡራኑ ምግብንና ህይወትን የሚያመቻች መሆኑን ያስታውሰናል።