Sure A'râf — Ayet 89

Kelime Anlamları:

• İftira etmek (افترينا): Yalan uydurmak, asılsız bir şeyi Allah'a isnat etmek.
• Millet (ملة): Din, inanç sistemi, yol.
• Necat bulmak (نجّانا): Kurtarmak, kurtuluşa erdirmek.
• Fetih (افتح): Hüküm vermek, karar vermek, açmak; burada "aramızda hükmet" anlamındadır.
• Fâtih (الفاتحين): Hükmedenler, karar verenler; en güzel hüküm veren.

Tefsir:

Hz. Şuayb (a.s.), kavmine karşı son derece net ve kesin bir dille konuşmaya devam ediyor. Onların kendisini ve inananları tekrar eski dinlerine döndürme tehditlerine karşılık şöyle diyor: "Eğer biz, Allah'ın bizi içinden çıkarıp kurtardığı o şirk ve küfür dolu yolunuza geri dönersek, bu, Allah hakkında koca bir yalan uydurmak olur." Yani Hz. Şuayb, iman ettikten sonra küfre dönmenin, Allah'ın varlığını ve birliğini inkâr etmenin, O'na karşı en büyük iftirayı atmak anlamına geldiğini ifade ediyor. Bu, bir Müslümanın asla yapamayacağı bir şeydir.

Ardından şunu ekliyor: "Bizim için, Allah'ın dilemesi dışında o dine dönmemiz söz konusu olamaz." Burada çok önemli bir incelik vardır. Hz. Şuayb, her şeyin Allah'ın iradesine bağlı olduğunu, O'nun dilemesi olmadan hiçbir şeyin gerçekleşemeyeceğini vurguluyor. Aynı zamanda bu, Allah'ın kendilerini koruyacağına dair bir güven ifadesidir. Onlar, Allah'ın izni ve koruması olmadan hiçbir gücün kendilerini saptıramayacağını bilmektedirler.

Hz. Şuayb devamla: "Rabbimiz, ilmiyle her şeyi kuşatmıştır." diyor. Yani Allah, kullarının hallerini, niyetlerini, neyin hayırlı neyin şer olduğunu en iyi bilendir. Bu, O'nun adaletine ve hikmetine olan tam teslimiyetin ifadesidir. Bizler, O'nun ilmine güvenir, O'nun takdirine razı oluruz.

Sonra o kutlu peygamber, en büyük dayanağını dile getiriyor: "Biz yalnızca Allah'a tevekkül ettik." İşte müminin kalesi budur. Tevekkül, Allah'a güvenmek, O'na dayanmak ve O'ndan yardım beklemektir. Hz. Şuayb, kavminin tehditlerine karşı korkuya kapılmıyor; çünkü o, Allah'a sığınmıştır. Bu, her Müslüman için en büyük örnektir: Zorluklar karşısında yılmamak, Allah'a güvenmek ve O'ndan yardım istemek.

Ve sonunda, Hz. Şuayb, kavminin hidayete gelmesinden ümidini kesince, en güzel duayı yapıyor: "Rabbimiz! Bizimle kavmimiz arasında hak ile hükmet. Sen hükmedenlerin en hayırlısısın." Bu dua, bir peygamberin teslimiyetinin ve adalet talebinin zirvesidir. O, kavgayı kendi gücüyle çözmeye kalkışmıyor; her şeyi bilen ve en adil hüküm veren Allah'a havale ediyor. Bu, müminlerin de her türlü anlaşmazlıkta Allah'ın hükmüne başvurması gerektiğini öğreten çok derin bir derstir.

Bu ayetler, bizlere şunları öğretir: İmandan sonra küfre dönmek, Allah'a karşı büyük bir iftiradır. Mümin, Allah'ın korumasına güvenir ve O'na tevekkül eder. Her işimizde, her anlaşmazlığımızda en doğru hükmü verecek olan Allah'a yönelir ve O'ndan adalet isteriz. Çünkü O, hükmedenlerin en hayırlısıdır. Bu, hem bir teselli hem de bir yol haritasıdır. Ne zaman zorlukla karşılaşsak, Hz. Şuayb gibi "Allah bize yeter, O ne güzel vekildir" diyerek Allah'a tevekkül etmeli ve O'ndan hayırlısını istemeliyiz.