Surat An-Naba — Ayat 16

1. Tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• وَجَنَّاتٍ (wa jannātin): Tembung "jannāt" iku wujud jamak saka "jannah", tegesé kebon utawa patamanan kang akeh banget wit-witane lan subur.
• أَلْفَافًا (alfāfan): Tembung iki tegesé wit-witan kang padha mbludak, nggrombol, lan mlempem siji lan sijiné, nganti ora katon longkangan ing antarané.

1. Tafsir Ayat:

Ing ayat iki, Allah SWT nerangake salah sijining nikmat kang gedhe kanggo manungsa, yaiku kebon-kebon utawa patamanan kang wit-witane padha nggrombol lan mlempem banget. Wit-witan iku padha ngrembuyung, pang-pange padha mbludak siji lan sijiné, nganti katon lemu lan ijo royo-royo. Kabeh iku minangka asil saka banyu udan kang diturunake dening Allah saka langit kanthi akeh banget. Saka banyu iku, metu woh-wohan, tetuwuhan, lan tanduran kang bisa dipangan dening manungsa lan kewan. Dadi, ayat iki nuduhake kekuwasan lan katresnane Allah marang makhluk-e, amarga wis nyawisake pangan lan papan kang endah kanggo urip.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki ngelingake manawa kabeh nikmat ing donya iki, kalebu kebon kang subur lan ijo, iku peparing saka Allah SWT. Mula, awake dhewe kudu tansah syukur marang Allah.
• Kanthi maca lan nggatekake ayat iki, ati dadi tambah tresna marang Al-Qur'an, amarga Al-Qur'an iku ngandhut piwulang kang nyenengake lan nggambarake kaendahan alam kang digawe dening Allah.
• Ayat iki uga ngajak manungsa supaya mikir lan ngerteni kekuwasan Allah, saka banyu udan wae bisa metu kebon kang endah lan akeh woh-wohane. Iki nuduhake yen Islam iku agama kang nggawa kabecikan lan katentreman kanggo kabeh makhluk.
• Kanthi ngerteni nikmat iki, awake dhewe dadi luwih semangat kanggo nindakake kabecikan lan njaga alam, amarga alam iki minangka tanda kekuwasan Allah kang kudu dijaga lan disyukuri.