Сураи Аль-Инфитар — Оят 6

1. Маънои калимаҳо:

— «غَرَّكَ»: фирефта кард, ба ғурур ва бехабарӣ кашид.

— «الْكَرِيمِ»: Бузургвор, Саховатманд, соҳиби карам ва неъматҳои бисёр.

1. Тафсири оят:

Эй инсон, чи чиз туро нисбат ба Парвардигори бузургвор ва саховатмандат фирефта кард, ки аз итоаташ рӯй гардонӣ ва фармонҳояшро поймол намудӣ? Оё ин неъматҳои бешумори Ӯ нест, ки туро аз нестӣ офарид, андоматро дурусту мувозӣ гардонд ва ба шакли зебое, ки Худ хоҳиш кард, биёфарид? Пас чаро ба ҷои шукргузорӣ ва итоат, ношукрӣ мекунӣ? Ин оят ба инсони кофир ва ғофил хитоб мекунад, ки Парвардигораш ӯро мӯҳлат дод ва ба зудӣ ҷазо надод — ин ҳама аз карам ва меҳрубонии Худованд аст, на далели дурустии роҳи ту. Оё сазовор аст, ки инсон ин гуна карамро бо нофармонӣ посух гӯяд?

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят инсонро ба андеша водор мекунад, ки неъматҳои Парвардигорро ба ёд орад ва аз ғурур ва бехабарӣ дур шавад.

— Карами Худованд сабаби мӯҳлат додан ба банда аст, то тавба кунад ва ба роҳи рост баргардад.

— Инсон бояд дар баробари неъматҳои бешумори Худованд шукргузор ва итоаткунанда бошад.

— Ин оят муҳаббати инсонро ба Парвардигори меҳрубон зиёд мекунад ва ӯро ба сӯи тоат ва ибодат тарғиб менамояд.