سورت اعلی — آیت 9

د کلمو معناګانې:

• فَذَكِّرْ: نصیحت وکړه، یادونه وکړه.
• الذِّكْرَى: نصیحت، پند او یادونه.

تفسیر:

اې محترمه رسوله! ته خپل قوم ته په هغه څه سره نصیحت او پند ورکړه چې مونږ تا ته د قرآن له لارې ښوولي دي، او هغوی ته د هغه څه لارښوونه وکړه چې د دوی په ګټه وي. خو په دې شرط چې دا نصیحت په هغو کسانو باندې اغېز وکړي چې د منلو وړتیا لري او د هغوی په زړونو کې د قبلولو لپاره ځای وي. که چېرې ته پوه شې چې ستا نصیحت به په یو چا باندې اغېز ونه کړي او هغه به یوازې په سرکشۍ او تېښتې سره ځواب درکړي، نو داسې کسانو ته د نصیحت لپاره خپل ځان مه ستړی کوئ. دا حکم په دې معنا دی چې نصیحت باید د هغو کسانو لپاره وي چې د منلو توقع یې وي، که ګټه وکړي که نه، خو د هغو کسانو لپاره چې د سرکشۍ پرته بل څه نه ورکوي، د نصیحت دوام اړین نه دی.

ګټې او عبرتونه:

• دا چې د دعوت او نصیحت حکمت دا دی چې د هغه چا په لټه کې شئ چې د منلو وړتیا ولري، نه دا چې خپل ځان په هغو کسانو باندې ضایع کړئ چې هیڅ ګټه نه ترې اخلئ.
• دا چې د اسلام د تبلیغ طریقه پر حکمت او مصلحت ولاړه ده، نه پر زور او جبر.
• دا چې د پیغمبرانو دنده یوازې رسول او نصیحت دی، نه دا چې د خلکو په زړونو کې د ایمان پیدا کول؛ دا د الله تعالی کار دی.
• دا چې د دعوت په لاره کې باید صبر او استقامت وي، خو په دې شرط چې د هغو کسانو لپاره هڅه وشي چې د هدایت لپاره چمتو وي.