Surja Jusuf — Ajet 103

Kuptimet e fjalëve:

• “Vë aktheru n-nas”: Shumica e njerëzve.
• “Ve lev haraste”: Edhe sikur të përpiqesh shumë dhe të angazhohesh maksimalisht.
• “Bi mu’minin”: Që të besojnë (të jenë besimtarë).

Tefsiri i Ajetit:

O i Dërguar i Allahut! Edhe pse ti dëshiron me gjithë zemër që njerëzit të besojnë dhe të ndjekin rrugën e drejtë, shumica e njerëzve nuk do të bëhen besimtarë, edhe nëse ti përpiqesh me të gjitha forcat e tua për këtë qëllim. Kjo sepse udhëzimi dhe besimi nuk janë në dorën tënde, por vetëm në dorën e Allahut. Ai udhëzon kë të dojë dhe e lë në humbje kë të dojë, sipas urtësisë së Tij të pafundme. Prandaj, mos u hidhëro për mosbesimin e tyre dhe mos e mundo veten me dëshpërim, sepse ti je vetëm një paralajmërues dhe detyra jote është vetëm t’i komunikosh mesazhin, ndërsa udhëzimi i tyre i takon Allahut.

Ky ajet vjen si ngushëllim për Pejgamberin ﷺ, i cili vuante shumë nga refuzimi i popullit të tij për ta pranuar besimin. Allahu i thotë atij se edhe nëse ai dëshiron me gjithë zemër që ata të besojnë, kjo nuk do të ndodhë me shumicën e tyre, sepse ata kanë zgjedhur verbërinë shpirtërore dhe kokëfortësinë. Besimi është dhuratë nga Allahu dhe askush nuk mund ta detyrojë tjetrin ta pranojë atë.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Detyra e thirrësit është vetëm të përcjellë mesazhin, jo të detyrojë njerëzit të besojnë. Kjo e lehtëson barrën e atij që bën thirrje në Islam, sepse ai nuk mban përgjegjësi për rezultatin, por vetëm për përpjekjen.
2. Udhëzimi është vetëm në dorën e Allahut, prandaj nuk duhet të dëshpërohemi kur shohim se shumë njerëz nuk e pranojnë të vërtetën, sepse Allahu udhëzon kë të dojë me urtësinë e Tij.
3. Mos u hidhëro për atë që nuk mund ta ndryshosh, sepse dëshpërimi dhe hidhërimi i tepërt për mosbesimin e të tjerëve nuk sjell dobi, por të lodh shpirtërisht. Duhet të bëjmë atë që është në mundësinë tonë dhe t’ia lëmë rezultatin Allahut.
4. Kjo është një mësim për durim dhe këmbëngulje në rrugën e thirrjes, edhe kur rezultatet janë të pakta, sepse shpërblimi është te Allahu, jo te numri i atyre që besojnë.
5. Islami është fe e bindjes dhe e vullnetit të lirë, jo fe e detyrimit. Njeriu e pranon Islamin me zemër të hapur dhe bindje të brendshme, dhe kjo është vlera e tij e vërtetë.