Surah Yusuf — Talata 103

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• وَمَا أَكْثَرُ النَّاسِ – "At ang karamihan sa mga tao" – ibig sabihin, ang nakararami sa mga tao.
• وَلَوْ حَرَصْتَ – "Kahit pa ikaw ay magsikap nang husto" – ibig sabihin, kahit gaano mo pa pagsikapan at pagsakitin ang iyong sarili.
• بِمُؤْمِنِينَ – "ay hindi magiging mga mananampalataya" – ibig sabihin, hindi sila maniniwala at hindi sasampalataya.

Interpretasyon ng Talata:

O Muhammad, ang karamihan sa mga tao – maging sila man ay iyong mga kababayan o iba pa – ay hindi maniniwala sa iyo at hindi susunod sa iyong dinala na katotohanan, kahit pa gaano mo kagustuhan at pagsikapan ang kanilang pananampalataya, at kahit pa gamitin mo ang lahat ng iyong kakayahan upang sila ay mapatnubayan. Ang pananampalataya ay hindi nakakamit sa pamamagitan lamang ng pagsisikap at pagnanais ng tao; bagkus, ito ay nasa kamay ng Allah – Siya ang nagpapatnubay sa sinumang Kanyang nais at naglalayo sa sinumang Kanyang nais, ayon sa Kanyang karunungan. Kaya huwag mong hayaang lamunin ka ng kalungkutan at pighati dahil sa kanilang pagtalikod sa pananampalataya, sapagkat ang iyong tungkulin ay ang maghatid lamang ng mensahe, at ang paggabay ay nasa Allah lamang.

Mga Aral na Makukuha sa Talata:

1. Ang patnubay (hidayah) ay nasa kamay ng Allah lamang; walang sinuman – kahit pa ang Propeta – ang makapagpapasok ng sinuman sa pananampalataya kung hindi ito nais ng Allah. Kaya't ang isang Muslim ay hindi dapat mawalan ng pag-asa kapag nakikita niya ang mga tao na tumatalikod sa katotohanan, bagkus ay dapat siyang magpatuloy sa pagtawag (da'wah) nang may katatagan at pagtitiwala sa Allah.
2. Ang labis na pag-aalala at pagdurusa sa sarili dahil sa hindi pagsampalataya ng iba ay hindi nararapat, sapagkat ang Propeta mismo ay inutusan ng Allah na huwag magdalamhati nang labis para sa mga hindi naniniwala. Ito ay nagtuturo sa atin na balansehin ang ating sigasag sa pagtawag sa Islam at ang ating pagtitiwala sa kalooban ng Allah.
3. Ang talatang ito ay nagpapakita ng awa ng Allah sa Kanyang Propeta, sapagkat inaliw Niya siya at pinagaan ang kanyang pasanin sa pamamagitan ng pagpapaalam sa kanya na ang pananampalataya ng mga tao ay hindi nakasalalay sa kanyang pagsisikap lamang.
4. Ang tunay na kaligayahan at kapanatagan ng puso ay matatagpuan sa pagtanggap sa kalooban ng Allah at sa pagtupad sa ating tungkulin nang may katapatan, habang iniiwan ang mga resulta sa Allah, sapagkat Siya ang Pinakamaalam at Pinakamatalino sa lahat ng bagay.