Сураи Йусуф — Оят 61

1. Маънои калимаҳо:

— «سَنُرَاوِدُ»: калимаи «муровода» ба маънои талош кардан, кӯшиш намудан ва бо нармӣ ва ҳикмат талаб кардан аст.

— «عَنْهُ»: яъне аз падараш дар бораи ӯ (Бенёмин).

— «لَفَاعِلُونَ»: ҳатман иҷрокунандагони он чизе, ки фармуда шудем.

1. Тафсири оят:

Бародарони Юсуф пас аз он ки шуниданд падарашон ба фиристодани бародари хурдиашон розӣ нест, ба Юсуф ваъда доданд ва гуфтанд: «Мо аз падари худ барои фиристодани ӯ бо нармӣ ва ҳикмат хоҳиш хоҳем кард ва дар ин кор тамоман кӯшиш мекунем, то ӯ розӣ шавад ва бародарамро бо мо бифиристад. Мо ҳатман ин корро иҷро хоҳем кард ва дар он кӯтоҳӣ намекунем.» Онҳо ваъдаи устувор доданд, ки ҳар чӣ аз онҳо талаб шудааст, ба пуррагӣ ба ҷо хоҳанд овард.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳангоми ҳалли мушкилот бояд бо нармӣ, ҳикмат ва сухани нек бо калонсолон ва волидон муносибат кард, на бо зӯроварӣ ва исрор.

— Ваъда додан ва уҳдадор шудан ба иҷрои кор сифати некӯи мӯъминон аст; касе ки ваъда медиҳад, бояд онро пурра иҷро кунад.

— Кӯшиш ва талош дар роҳи расидан ба ҳадафҳои ҳалол ва дуруст аз суннатҳои паёмбарон аст.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар корҳои худ бо бародарон ва атрофиён ҳамкорӣ ва ҳамдигарфаҳмӣ дошта бошем ва барои расидан ба некӣ даст аз талош накашем.

— Қуръон ҳатто суханони оддии инсонҳоро дар қолаби зебои баёнӣ нақл мекунад, то моро таълим диҳад, ки сухани нек ва ваъдаи рост чӣ қадар арзишманд аст дар пеши Худованд ва мардум.